Dililipur dening Tekane Titus
Titus tekan ing Makedonia nggawa kabar, lan rasa wediné Paulus ilang. Layangé sing nglarakaké ati wis gawé sedhihé wong-wong mau, lan Paulus setengah getun wis ngirim, nanging sedhih iku malah mbalikaké wong-wong mau. Sedhih sing dikarsakaké Rama kita nuntun marang mratobat sing ora bakal digetuni sapa waé. Paulus kandha terus terang yèn dhèwèké wis pitados manèh marang wong-wong mau.
7 1Dadi, para kinasih, sarehne kita padha nduweni prajanjian-prajanjian iki, ayo kita padha nucekake awake dhewe saka sakabehing rereged, iya ing badan iya ing roh, nganti sampurna ing kasucen marga saka wedi-asih marang Rama kita.
2Padha bukakna atimu tumrap aku. Aku ora tau gawe piala marang sapa wae, ora ngrusak sapa wae, ora meres sapa wae. 3Anggonku kandha mangkono iki ora kanggo ndakwa kowe. Kaya kang wis dakkandhakake biyen: kowe padha ana ing atiku, nganti bareng-bareng mati lan urip. 4Gedhe banget pangandelku marang kowe, gedhe uga anggonku mongkog marga kowe. Atiku kebak lipur, bungahku luber ing satengahing sakehing kasangsaran kita.
5Sanadyan bareng tekan ing tanah Makedhonia, badan kita ora oleh ngaso babar pisan—diganggu saka ngendi-endi, ing jaba ana pasulayan, ing jero ana wedi. 6Nanging Rama kita, kang paring panglipur marang wong kang nandhang susah, wis maringi panglipur marang kita lumantar tekane Titus. 7Ora mung marga tekane bae, nanging uga marga panglipur kang ditampa saka kowe—dheweke nyritakake marang aku bab rasa kangenmu, rasa sedhihmu, lan tumemenmu tumrap aku—satemah aku saya bungah.
8Sanadyan layangku gawe sedhihmu, aku ora getun—sanadyan maune aku pancen getun, awit aku weruh yen layang mau gawe sedhihmu, sanadyan mung sedhela. 9Saiki aku bungah—dudu marga kowe padha disusahake, nanging marga kasusahanmu nuwuhake pamratobat. Anggonmu padha susah iku cocog karo karsane Rama kita, satemah kowe padha ora kapitunan apa-apa marga saka aku. 10Awit kasusahan kang laras karo karsane Rama kita iku nuwuhake pamratobat kang anjog marang karahayon, kang ora digetuni; nanging kasusahan kadonyan iku nuwuhake pati. 11Delengen, apa kang wis diwujudake dening kasusahan kang laras karo karsane Rama kita mau ing uripmu: katemenan, grengsenging ati arep mbersihake awakmu, rasa nepsu, wedi, kangen, tumemen, lan cumawis marang kaadilan! Ing sakabehe kowe wis mbuktekake yen kowe resik ing prakara iki. 12Dadi sanadyan aku nulis layang marang kowe, iku dudu marga wong kang gawe luput, utawa marga wong kang diluputi, nanging supaya katemenanmu tumrap aku iku cetha tumrap kowe dhewe ana ing ngarsane Rama kita. 13Mulane aku padha kalipur. Kejaba saka panglipur kang dakrasakake dhewe, aku saya bungah banget marga kabungahane Titus, awit rohe wis disegerake dening kowe kabeh. 14Awit apa wae kang dakgunggungake marang dheweke bab kowe iku ora gawe wirangku. Kaya dene samubarang kang dakkandhakake marang kowe iku nyata, mangkono uga anggonku gumunggung ana ing ngarepe Titus iku kabukten nyata. 15Lan katresnane marang kowe saya gedhe, nalika dheweke eling marang anggonmu kabeh padha mbangun turut, sarta nampani dheweke kanthi wedi lan geter. 16Aku bungah, awit ing samubarang prakara aku bisa ngandel sakabehe marang kowe.