تسلی‌یافته از آمدنِ تیتوس
تیطُس با خبرها به مقدونیه می‌رسد و ترس پولس فرو می‌ریزد. نامهٔ دردناک او ایشان را اندوهگین کرده بود و او تا اندازه‌ای از فرستادنش پشیمان بود، اما همان اندوه ایشان را بازگرداند. اندوهی که پدر ما در نظر دارد به توبه‌ای می‌انجامد که کسی از آن پشیمان نمی‌شود. او آشکارا می‌گوید که دوباره به ایشان اعتماد دارد.
7 1پس، ای عزیزان، چون این وعده‌ها را داریم، بیایید خویشتن را از هر آلودگیِ جسم و روح پاک سازیم و در ترسِ پدر ما تقدّس را کامل گردانیم.
2در دل‌های خود برای ما جایی باز کنید. به هیچ‌کس بدی نکرده‌ایم، هیچ‌کس را فاسد نساخته‌ایم، از هیچ‌کس بهره‌کشی نکرده‌ایم. 3این را برای محکوم‌کردن شما نمی‌گویم. پیش‌تر گفتم: شما در دل‌های ما هستید تا با هم بمیریم و با هم زندگی کنیم. 4به شما اعتمادِ فراوان دارم و به شما بسیار می‌بالم. سرشار از تسلی‌ام و در تمامِ رنج‌هایمان لبریز از شادی‌ام.
5حتی هنگامی که به مقدونیه رسیدیم، بدن‌هایمان هیچ آرامشی نداشت؛ از هر سو در فشار بودیم، بیرون کشمکش، درون ترس. 6اما پدر ما، که دلشکستگان را تسلی می‌دهد، ما را با آمدنِ تیتوس تسلی داد. 7نه تنها با آمدنِ او، بلکه با تسلی‌ای که او به‌سببِ شما یافته بود؛ او از اشتیاقِ شما، از اندوهِ شما، از غیرتِ شما برای من به ما خبر داد، چنان‌که بیش از پیش شادمان شدم.
8هرچند نامهٔ من شما را اندوهگین ساخت، از آن پشیمان نیستم؛ اگرچه پشیمان شدم، زیرا می‌بینم که آن نامه شما را، هرچند اندکی، اندوهگین کرد. 9اکنون شادمانم؛ نه از آنکه اندوهگین شدید، بلکه از آنکه اندوهِ شما به توبه انجامید. شما آن‌گونه که پدر ما می‌خواهد اندوهگین شدید، پس از جانبِ ما هیچ زیانی ندیدید. 10زیرا اندوهی که مطابقِ خواستِ پدر ما باشد، توبه‌ای پدید می‌آورد که به نجات می‌انجامد و پشیمانی در آن نیست؛ اما اندوهِ دنیوی مرگ به بار می‌آورد. 11بنگرید که همین اندوهِ مطابقِ خواستِ پدر ما، چه چیزها در شما پدید آورد: کوشش، اشتیاق به تبرئهٔ خویش، خشم، ترس، اشتیاق، غیرت، آمادگی برای اجرای عدالت! در هر چیز ثابت کردید که در این امر بی‌گناهید. 12پس اگر به شما نوشتم، نه به‌خاطرِ آن‌کس بود که بدی کرد و نه به‌خاطرِ آن‌کس که به او بدی شد، بلکه تا خلوصِ شما نسبت به ما در حضورِ پدر ما بر شما آشکار گردد. 13به همین سبب تسلی یافته‌ایم. و افزون بر تسلیِ خود، از شادیِ تیتوس بیش از پیش شادمان شدیم، زیرا روحِ او به‌واسطهٔ همهٔ شما آسوده گشت. 14هرچه دربارهٔ شما نزدِ او بالیده بودم، مرا شرمنده نساخت. همان‌گونه که هرآنچه به شما گفتیم راست بود، بالیدنِ ما نیز در حضورِ تیتوس راست درآمد. 15و دلِ او نسبت به شما بیش از پیش است، آنگاه که به یاد می‌آورد چگونه همگی اطاعت کردید و او را با ترس و لرز پذیرفتید. 16شادمانم، زیرا در هر چیز به شما اعتمادِ کامل دارم.
