2 List do Koryntian 7

7 ¹Tak więc, umiłowani, mając te obietnice, oczyśćmy się z wszelkiej zmazy ciała i ducha, dopełniając świętości w bojaźni naszego Ojca.

²Zróbcie nam miejsce w waszych sercach. Nikogo nie skrzywdziliśmy, nikogo nie zepsuliśmy, nikogo nie wykorzystaliśmy. ³Nie mówię tego, aby was potępić. Już wcześniej powiedziałem: jesteście w naszych sercach, aby razem umierać i żyć. ⁴Mam do was wielkie zaufanie, wielką z was dumę. Jestem pełen pociechy, przepełniony radością pośród całego naszego cierpienia.

⁵Nawet gdy przybyliśmy do Macedonii, nasze ciała nie zaznały odpoczynku — zewsząd nękani, na zewnątrz walki, wewnątrz lęk. ⁶Lecz nasz Ojciec, który pociesza przygnębionych, pocieszył nas przyjściem Tytusa. ⁷I to nie tylko jego przybyciem, lecz także pociechą, jakiej doznał z waszego powodu — opowiedział nam o waszej tęsknocie, waszym żalu, waszej gorliwości o mnie — tak że uradowałem się jeszcze bardziej.

⁸Choć mój list was zasmucił, nie żałuję tego — chociaż żałowałem, bo widzę, że ten list was zasmucił, choćby tylko na krótko. ⁹Teraz się raduję — nie dlatego, że byliście zasmuceni, lecz że wasz smutek przywiódł do nawrócenia. Zostaliście zasmuceni tak, jak chce nasz Ojciec, więc nie ponieśliście przez nas żadnej szkody. ¹⁰Bo smutek według woli naszego Ojca sprawia nawrócenie ku zbawieniu, którego się nie żałuje; lecz smutek tego świata sprawia śmierć. ¹¹Spójrzcie, co ten smutek według woli naszego Ojca sprawił w was: gorliwość, pragnienie oczyszczenia się, oburzenie, bojaźń, tęsknotę, zapał, gotowość do wymierzenia sprawiedliwości! We wszystkim okazaliście się niewinni w tej sprawie. ¹²Choć napisałem do was, nie uczyniłem tego ze względu na tego, kto wyrządził krzywdę, ani na tego, kto ją poniósł, lecz aby wasza szczerość wobec nas stała się dla was jawna przed naszym Ojcem. ¹³Dlatego zostaliśmy pocieszeni. A oprócz naszej własnej pociechy jeszcze bardziej uradowaliśmy się z radości Tytusa, bo jego duch został pokrzepiony przez was wszystkich. ¹⁴Jeśli w czymkolwiek chlubiłem się przed nim z waszego powodu, nie zostałem zawstydzony. Tak jak wszystko, co wam powiedzieliśmy, było prawdą, tak i nasza chluba przed Tytusem okazała się prawdą. ¹⁵A jego serce ku wam jest jeszcze większe, gdy wspomina, jak wszyscy byliście posłuszni, przyjmując go z bojaźnią i drżeniem. ¹⁶Raduję się, bo we wszystkim mam do was pełne zaufanie.