Voampiononana tamin’ny Fahatongavan’i Titosy

Tonga any Makedonia i Titosy nitondra vaovao, ka nilamina ny tahotr'i Paoly. Nampalahelo azy ireo ny taratasiny nanaintaina ary nanenenany indraindray ny nandefa azy, nefa nampiverina azy ireo ny alahelo. Ny alahelo irin'i Raintsika dia mitarika fibebahana tsy hanenenan'olona. Lazainy mazava fa matoky azy ireo indray izy.

Toko 7.

Koa satria manana ireo fampanantenana ireo isika, ry malala, dia diovintsika ny tenantsika amin’ny loto rehetra eo amin’ny nofo sy ny fanahy, ka hamita ny fahamasinana amin’ny fahatahorana an’i Raintsika.

Omeo toerana ao am-ponareo izahay. Tsy nisy olona nataonay an-tsy rariny, tsy nisy nolovirinay, tsy nisy nanararaotinay. Tsy hanameloka anareo no itenenako izany. Efa nolazaiko hoe: ao am-ponay hianareo, hiara-maty sy hiara-belona. Be ny fahatokiako anareo, be ny reharehako aminareo. Feno fampiononana aho, ary tondraka fifaliana amin’ny fahoriana rehetra iaretanay.

Na dia tonga tany Makedonia aza izahay, dia tsy nahazo fitsaharana ny nofonay, fa sahirana tamin’ny lafy rehetra — ady any ivelany, tahotra any anatiny. Fa Raintsika, Izay mampionona ny ketraka, no nampionona anay tamin’ny fahatongavan’i Titosy. Tsy tamin’ny fahatongavany ihany, fa tamin’ny fampiononana azony noho ianareo koa — nolazainy taminay ny faniriananareo, ny alahelonareo, ny fahavitrihanareo ho ahy — ka nifaly bebe kokoa aho.

Na dia nampalahelo anareo aza ny taratasiko, dia tsy manenina aho — na dia nanenina aza aho, satria hitako fa nampalahelo anareo io taratasy io, na dia vetivety monja aza. Ankehitriny dia mifaly aho — tsy noho ny nalahelovanareo, fa noho ny nahatonga fibebahana ny alahelonareo. Nalahelo araka izay sitrapon’i Raintsika hianareo, ka tsy nahita fahavoizana taminay. Fa ny alahelo araka ny sitrapon’i Raintsika dia miteraka fibebahana mitondra amin’ny famonjena, izay tsy misy fanenenana; fa ny alahelon’izao tontolo izao kosa dia miteraka fahafatesana. Jereo ange izay novokarin’izany alahelo araka ny sitrapon’i Raintsika izany taminareo: ny fiezahana, ny faniriana hanadio tena, ny fahatezerana, ny fahatahorana, ny fanirian-dalina, ny fahavitrihana, ny fahavononana hanao ny rariny! Tamin’ny zavatra rehetra dia nanaporofo ny tenanareo ho tsy meloka amin’izany raharaha izany hianareo. Na dia nanoratra taminareo aza aho, dia tsy noho ny mpanao ratsy, na ilay nasiana ratsy, no nanaovako izany, fa mba hiseho taminareo eo anatrehan’i Raintsika ny fahatsorana fonareo ho anay. Izany no nampiononana anay. Ankoatra ny fampiononana ho anay dia nifaly bebe kokoa izahay noho ny fifalian’i Titosy, satria nahazo fitsaharana ny fanahiny noho ianareo rehetra. Na inona na inona nirehareha taminy aho nahakasika anareo, dia tsy nahamenatra ahy. Tahaka ny nanambaranay taminareo ny zavatra rehetra araka ny marina, dia toy izany koa ny reharehanay teo anatrehan’i Titosy no hita fa marina. Mihoatra noho izany ny fony ho anareo, rehefa tsaroany ny nankatoavanareo rehetra, sy ny nandraisanareo azy tamin’ny fahatahorana sy ny fangovitana. Mifaly aho, satria amin’ny zavatra rehetra dia matoky anareo tanteraka aho.