Παρηγοριά με τον ερχομό του Τίτου

Ο Τίτος φτάνει στη Μακεδονία με νέα, και ο φόβος του Παύλου διαλύεται. Η οδυνηρή επιστολή του τους είχε λυπήσει και ο ίδιος σχεδόν μετάνιωσε που την έστειλε, όμως η λύπη τούς έκανε να αλλάξουν. Η λύπη που θέλει ο Πατέρας μας οδηγεί σε μετάνοια για την οποία κανείς δεν μετανιώνει. Λέει καθαρά ότι τους εμπιστεύεται ξανά.

Κεφάλαιο 7.

Λοιπόν, αγαπητοί μου, αφού έχουμε αυτές τις υποσχέσεις, ας καθαριστούμε από κάθε μολυσμό σάρκας και πνεύματος, ολοκληρώνοντας την αγιότητα με φόβο για τον Πατέρα μας.

Κάντε μας τόπο στις καρδιές σας. Δεν αδικήσαμε κανέναν, δεν διαφθείραμε κανέναν, δεν εκμεταλλευτήκαμε κανέναν. Δεν το λέω αυτό για να σας καταδικάσω. Το είπα και πριν: είστε στις καρδιές μας, για να πεθάνουμε και να ζήσουμε μαζί. Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη σ’ εσάς, μεγάλη περηφάνια για σας. Είμαι γεμάτος παρηγοριά, ξεχειλίζω από χαρά μέσα σε όλα τα βάσανά μας.

Ακόμα κι όταν φτάσαμε στη Μακεδονία, το σώμα μας δεν είχε καμιά ανάπαυση — πιεσμένοι από παντού, συγκρούσεις απ’ έξω, φόβος από μέσα. Όμως ο Πατέρας μας, που παρηγορεί τους αποκαρδιωμένους, μας παρηγόρησε με τον ερχομό του Τίτου. Κι όχι μόνο με τον ερχομό του, αλλά και με την παρηγοριά που πήρε εξαιτίας σας — μας είπε για τη λαχτάρα σας, τη θλίψη σας, τον ζήλο σας για μένα — έτσι χάρηκα ακόμα περισσότερο.

Αν και η επιστολή μου σας λύπησε, δεν το μετανιώνω — αν και κάποτε το μετάνιωσα, γιατί βλέπω πως εκείνη η επιστολή σας λύπησε, έστω και για λίγο. Τώρα χαίρομαι — όχι γιατί λυπηθήκατε, αλλά γιατί η λύπη σας έφερε μετάνοια. Λυπηθήκατε όπως θέλει ο Πατέρας μας, κι έτσι δεν ζημιωθήκατε σε τίποτε από μας. Γιατί η λύπη που είναι σύμφωνη με το θέλημα του Πατέρα μας φέρνει μετάνοια που οδηγεί στη σωτηρία, χωρίς μεταμέλεια· η κοσμική όμως λύπη φέρνει θάνατο. Δείτε τι προκάλεσε μέσα σας αυτή η λύπη που είναι σύμφωνη με το θέλημα του Πατέρα μας: επιμέλεια, προθυμία να δικαιολογηθείτε, αγανάκτηση, φόβο, λαχτάρα, ζήλο, ετοιμότητα για το δίκαιο! Σε όλα αποδείξατε τον εαυτό σας αθώο σ’ αυτό το ζήτημα. Αν και σας έγραψα, δεν ήταν για χάρη εκείνου που αδίκησε ούτε εκείνου που αδικήθηκε, αλλά για να φανεί σ’ εσάς, μπροστά στον Πατέρα μας, η ειλικρίνειά σας για μας. Γι’ αυτό παρηγορηθήκαμε. Κι εκτός από τη δική μας παρηγοριά, χαρήκαμε ακόμα περισσότερο για τη χαρά του Τίτου, γιατί το πνεύμα του αναπαύτηκε από όλους σας. Ό,τι καυχήθηκα σ’ αυτόν για σας δεν με ντρόπιασε. Όπως όλα όσα σας είπαμε ήταν αληθινά, έτσι κι η καύχησή μας μπροστά στον Τίτο αποδείχτηκε αληθινή. Η καρδιά του για σας είναι ακόμα μεγαλύτερη, καθώς θυμάται πώς όλοι υπακούσατε, πώς τον υποδεχτήκατε με φόβο και τρόμο. Χαίρομαι, γιατί σε όλα έχω απόλυτη εμπιστοσύνη σ’ εσάς.