دوم قرنتیان 8

8 ¹ای برادران و خواهران، می‌خواهیم از فیضِ پدر آسمانی ما که به کلیساهای مقدونیه عطا شده است، آگاه باشید. ²آنان در بوتهٔ زحمتِ سخت آزموده شدند، و شادیِ لبریز و فقرِ ژرفشان به سخاوتی سرشار لبریز گشت. ³زیرا شهادت می‌دهم که به‌قدرِ توانایی خود، بلکه فراتر از آن، و کاملاً از روی میل دادند. ⁴و مصرّانه از ما درخواست کردند که فیض و مشارکت در خدمت به مقدسین را نصیبشان سازیم. ⁵و این آن نبود که انتظارش را داشتیم؛ بلکه نخست خود را به خداوند سپردند و سپس به ما، بنا بر ارادهٔ پدر آسمانی ما. ⁶از این رو از تیطُس خواستیم که همان‌گونه که این کارِ پرفیض را در میان شما آغاز کرده بود، آن را نیز به انجام رساند. ⁷امّا همان‌گونه که در هر چیز سرآمدید — در ایمان، در گفتار، در معرفت، در هر جدّیت، و در محبتی که به شما داریم — بنگرید که در این بخششِ سخاوتمندانه نیز سرآمد باشید. ⁸این حکم نیست؛ بلکه با جدّیتِ دیگران، حقیقیّتِ محبتِ شما را می‌آزمایم. ⁹فیضِ خداوند ما عیسی مسیح را می‌دانید: با آنکه دولتمند بود، به‌خاطرِ شما فقیر شد تا از راه فقرِ او دولتمند گردید. ¹⁰و در این باره نظرِ خود را می‌دهم: این به سودِ شماست، شمایی که یک سال پیش نه‌تنها به این کار، بلکه به خواستنِ آن نیز پیشگام شدید. ¹¹اکنون آن را به عمل نیز برسانید، تا همان اشتیاق برای خواستن، با تکمیلِ آن از آنچه دارید، برابر باشد. ¹²زیرا اگر اشتیاق در میان باشد، بخشش بنا بر آنچه کسی دارد پذیرفته می‌شود، نه بر آنچه ندارد. ¹³مقصودم این نیست که دیگران آسوده شوند و شما در تنگنا افتید، بلکه اینکه برابری برقرار باشد. ¹⁴در حالِ حاضر فراوانیِ شما نیازِ آنان را برآورد، تا فراوانیِ آنان نیز نیازِ شما را برآورد، و بدین‌سان برابری پدید آید. ¹⁵چنان‌که نوشته شده است: «آن که بسیار گرد آورد، زیادی نداشت؛ و آن که اندک گرد آورد، کمبودی نداشت.»

فرستادنِ تیطُس با دلسوزیِ صمیمانه

¹⁶سپاس بر پدر آسمانی ما، که همان دلسوزیِ صمیمانه را که من برای شما دارم، در دلِ تیطُس نهاد. ¹⁷او نه‌تنها درخواستِ ما را پذیرفت، بلکه چون خود جدّی‌تر بود، به ارادهٔ خویش نزد شما می‌آید. ¹⁸و همراه او آن برادر را می‌فرستیم که به‌خاطرِ خدمتش در انجیل، نزدِ همهٔ کلیساها ستوده شده است. ¹⁹و نه‌تنها این، بلکه کلیساها نیز او را برگزیدند تا در این بخششِ سخاوتمندانه که برای جلالِ خودِ خداوند و از روی اشتیاقِ ما به انجام می‌رسانیم، همسفرِ ما باشد. ²⁰ما این ترتیب را می‌دهیم تا کسی نتواند ما را در بارهٔ این هدیهٔ سخاوتمندانه که در دست داریم، سرزنش کند؛ ²¹زیرا آنچه را که شایسته است، نه‌تنها در برابرِ خداوند، بلکه در برابرِ مردمان نیز در نظر داریم. ²²و همراه آنان برادرِ خود را می‌فرستیم که بارها آزموده شده و در بسیار چیزها جدّی یافته شده است، و اکنون به‌سببِ اطمینانِ بزرگی که به شما دارد، از پیش نیز جدّی‌تر است. ²³امّا در بارهٔ تیطُس: او شریکِ من و همکارِ من برای شماست. و در بارهٔ برادرانِ ما: آنان فرستادگانِ کلیساها و جلالِ مسیح‌اند. ²⁴پس در برابرِ کلیساها، برهانِ محبتِ خود و درستیِ فخری را که در بارهٔ شما کردیم، به آنان نشان دهید.