Sih Kurnia Nu Ngaleuya Ku Kamurahan

Kumpulan bantuan anu dimimitian sataun kaliwat masih can rengse. Paulus teu daek marentahkeunana. Anjeunna nunjuk ka urang Makedonia, anu miskin jeung katalangsara, anu masihan leuwih ti kamampuhna ku sih kurnia Rama urang, ngan menta kaadilan antara jamaah-jamaah, sarta ngutus Titus babarengan jeung saksi-saksi supaya taya anu bisa nyangsikeun duitna.

Pasal 8.

Dulur-dulur, kami hayang maraneh nyaho kana sih kurnia Rama urang anu geus dipaparinkeun ka jamaah-jamaah di Makedonia. Sanajan diuji ku kasangsaraan nu hebat, kabungahanana nu ngaleuya jeung kamalaratanana nu kacida teh ngaleuya jadi kamurahan nu beunghar. Kami nyaksian, maranehna mere sakur nu kakuat, malah leuwih ti eta, kalawan iklas rido. Maranehna keukeuh maredih ka kami supaya diwidian milu babarengan ngalayanan para umat suci. Eta teh leuwih ti nu diarep-arep ku kami — maranehna pangheulana masrahkeun dirina ka Gusti, tuluy ka kami, luyu jeung pangersa Rama urang. Nya kami ngadesek Titus supaya anjeunna oge ngaréngsékeun ieu gawe sih kurnia di maraneh, saperti nu geus dimimitian ku anjeunna. Tapi sakumaha maraneh punjul dina sagala hal — dina iman, dina ucapan, dina pangaweruh, dina sagala kasumanget, jeung dina kanyaah kami ka maraneh — mugia maraneh oge punjul dina ieu pangbakti nu murah. Ieu lain parentah — kami rek nguji sabaraha enyana kanyaah maraneh ku jalan ngabandingkeun jeung kasumanget batur. Maraneh geus nyaho kana sih kurnia Gusti urang Yesus Kristus: sanajan beunghar, Anjeunna jadi malarat demi maraneh, supaya ku kamalaratana-Na maraneh jadi beunghar. Ieu timbangan kami ngeunaan hal ieu: matak hade pikeun maraneh, nu sataun ka tukang geus mimiti lain ngan ngalampahkeunana bae, tapi oge mikahayangna. Ayeuna réngsékeun ngalampahkeunana, supaya sumanget mikahayangna saimbang jeung ngaréngsékeunana tina sakur nu aya di maraneh. Lamun sumangetna geus aya, eta ditampa dumasar kana naon nu dipimilik, lain kana naon nu teu dipimilik. Maksud kami lain supaya batur ngemplong ari maraneh kaberatan, tapi supaya aya kaadilan. Ayeuna kaleuwihan maraneh kudu nyumponan kakurangan maranehna, supaya kaleuwihan maranehna bisa nyumponan kakurangan maraneh, nepi ka jadi sarua. Sakumaha nu geus kaungel dina Kitab Suci, “anu ngumpulkeun loba henteu aya leuwihna; anu ngumpulkeun saeutik henteu kakurangan.”

Titus Diutus Kalawan Kanyaah Nu Enya-enya

Sukur ka Rama urang, anu geus maparin kana hate Titus kanyaah nu enya-enya anu sarua jeung nu aya di kami pikeun maraneh. Anjeunna lain ngan narima panyuhun kami bae, tapi — ku lantaran manten leuwih sumanget — anjeunna indit ka maraneh ku karepna sorangan. Bareng jeung anjeunna kami ngutus dulur urang anu kapuji ku sakabeh jamaah ku karana gawena dina nguarkeun Injil. Lain ngan kitu bae — jamaah-jamaah oge geus milih anjeunna pikeun ngabarengan kami dina ieu pamasihan murah nu keur dilaksanakeun ku kami, pikeun kamulyaan Gusti sorangan jeung minangka tanda kasumanget kami. Ieu diatur ku kami supaya ulah aya nu bisa nyalahkeun kami ngeunaan ieu pamasihan murah nu keur diurus ku kami, sabab kami museurkeun kana naon nu pantes, lain ngan di payuneun Gusti bae, tapi oge di hareupeun jalma rea. Bareng jeung maranehna kami ngutus dulur urang, anu geus mindeng diuji sarta kabukti sumanget dina loba hal, ayeuna leuwih sumanget deui, ku lantaran gede kapercayaanana ka maraneh. Ngeunaan Titus: anjeunna batur kami, batur sagawe kami pikeun maraneh. Ngeunaan dulur-dulur urang: maranehna utusan jamaah-jamaah, kamulyaan Kristus. Ku sabab eta tembongkeun ka maranehna, di hareupeun jamaah-jamaah, bukti kanyaah maraneh jeung alesan kami ngagulkeun maraneh.