Ngajeni Brayat ing Sakiwa-Tengenmu

Pasamuwan kudu dianggep minangka kulawargane Rama kita, wong lanang kang luwih tuwa kaya bapa lan wong wadon kang luwih enom kaya sadulur wadon. Banjur pranatan praktis: randha endi kang dicukupi pasamuwan lan endi kang becike omah-omah maneh, pakurmatan lan pangayoman tumrap para pinituwa, panyendhu ing ngarepe wong akeh tumrap dosa kang terus-terusan, lan anggur kanggo wetenge Timotius.

Pasal 5.

Aja nyrengeni kanthi atos marang wong lanang kang luwih tuwa, nanging pituturana kaya marang bapakmu dhewe, lan marang para nom-noman kaya marang sadulur, para wong wadon kang luwih tuwa kaya marang ibu, lan para wanita kang luwih enom kaya marang sadulur wadon, kanthi kasucian kang sampurna.

Ngajenana para randha kang pancen randha temenan. Nanging yen ana randha kang duwe anak utawa putu, iku luwih dhisik kudu sinau nindakake kuwajibane marang brayate dhewe, mbales kabecikane wong tuwane—awit iku ndadekake renaning panggalihe Rama kita. Randha kang sejati, kang wis ditinggal ijen, ngendelake pangarep-arepe marang Rama kita, sarta tansah rina wengi nglairake panyuwun lan pandonga. Nanging randha kang uripe mung ngumbar kasenengan iku wis mati, sanadyan isih urip. Prentah-prentah iki uga wenehna, supaya wong-wong mau ora kena dicacad. Yen ana wong kang ora ngopeni kulawargane dhewe—apa maneh para brayate—wong iku wis nyingkur pracaya lan luwih ala tinimbang wong kang ora pracaya.

Randha mung kena kacathet yen wis umur sawidak taun lan setya marang bojo siji, sarta kondhang ing panggawe becik: yaiku yen wis ngopeni anak-anake, nampa wong manca kanthi tangan kang mbukak, ngwisuhi sikile para suci, mitulungi wong kang nandhang sangsara, lan tansah nindakake sarupaning panggawe becik.

Nanging aja nyathet para randha kang isih enom; sebab yen hawa nepsune narik dheweke saka Sang Kristus, banjur padha kepengin omah-omah maneh, satemah padha nekakake paukuman marang awake dhewe, amarga wis nyingkur janjine kang kapisan. ^a Kajaba iku, dheweke uga padha kulina nganggur, mlaku saka omah siji menyang omah liyane—ora mung nganggur, nanging dadi wong seneng ngrasani lan nyampuri urusane wong liya, sarta ngucapake bab-bab kang ora pantes. Mulane aku kepengin supaya para randha kang isih enom padha omah-omah, nduwe anak, ngatur brayate, lan ora menehi dalan marang mungsuh kanggo nyatur ala. Awit sawenehe wis padha nyimpang ngetut buri Iblis. Yen ana wong wadon kang pracaya duwe sanak randha, iku kudu ngopeni dheweke, aja nganti dadi momotane pasamuwan, supaya pasamuwan bisa ngopeni para randha kang sejati.

Para pinituwa kang mimpin kanthi becik iku pantes kaajenan tikel loro, luwih-luwih kang padha nyambut gawe abot ing bab martakake pangandika lan memulang. Awit Kitab Suci nyebutake: “Sapi kang lagi nutu gandum aja mbok bungkem cangkeme,” lan “Wong kang nyambut gawe iku pantes nampa opahe.”

Aja gelem nampa pandakwa marang salah sawijining pinituwa, kajaba yen ana paseksi loro utawa telu. Tumrap wong-wong kang ngeyel ing dosane, srengenana ing ngarepe wong akeh, supaya wong liyane padha wedi.

Aku meling marang kowe kanthi temen-temen ing ngarsane Rama kita, Sang Kristus Yesus, lan para malaekat pepilihan: tetepana prentah-prentah iki tanpa pamilih, aja nindakake apa-apa kanthi pilih kasih. Aja kesusu numpangake tangan marang sapa wae, lan aja melu-melu ing dosane wong liya—jaganen awakmu supaya tetep suci.

Aja mung ngombe banyu wae maneh—ngombea anggur sathithik kanggo weteng lan larane kang asring nemahi kowe.

Dosane sawenehing wong iku cetha, ndhisiki tumuju marang pangadilan; nanging dosane wong liyane katon ing burine. Semono uga, panggawe becik iku cetha katon, lan sanadyan ana kang ora katon, iku ora bisa tetep kasidheman.