Pikahormat Kulawarga di Sabudeureun Maneh

Jamaah kudu diperlakukeun salaku kulawarga Rama urang: lalaki anu geus kolot salaku bapa, awéwé anu ngora salaku sadulur. Tuluy aturan-aturan praktis: randa mana anu dirojong ku jamaah jeung mana anu kudu kawin deui, kahormatan jeung panangtayungan pikeun para kokolot, teguran di hareupeun umum pikeun dosa anu terus-terusan, sarta anggur pikeun beuteung Timoteus.

Pasal 5.

Ulah nyentak ka nu geus kolot, tapi papagahan kalawan hormat saperti ka bapa sorangan, ari ka nu ngora papagahan saperti ka dulur, ka awewe nu geus kolot saperti ka indung, jeung ka awewe ngora saperti ka dulur, kalawan ati nu beresih.

Kudu ngahormat ka randa-randa anu enya-enya randa. Tapi lamun hiji randa boga anak atawa incu, maranehna kudu diajar heula nembongkeun kanyaah ka kulawargana sorangan, mulangkeun kahadean ka kolotna—ieu teh matak pikabungaheun manah Rama urang. Randa anu enya-enya randa, nu ngeungkeuk nyorangan, ngagantungkeun pangharepanana ka Rama urang, teu petot beurang peuting sumujud dina paneda jeung du'a. Sabalikna, randa anu hirupna ngan nurutkeun kasenangan sorangan mah geus paeh sanajan awakna hirup keneh. Papatahan deuih maranehna ku parentah-parentah ieu, supaya maranehna teu kacawad. Lamun aya jalma nu teu ngurus kaperluan kulawargana sorangan—pangpangna anggahota imahna—eta jalma geus ngingkarkeun iman, jeung leuwih goreng ti batan jalma nu teu boga iman.

Hiji randa ngan meunang didaptarkeun lamun geus umur genep puluh taun atawa leuwih, jeung satia ka salaki nu hiji-hijina, sarta kaceluk ku lampah hade: upama geus ngagedekeun anak, nampa semah, ngumbah suku jalma-jalma suci, nulung ka nu keur sangsara, jeung getol dina sagala rupa lampah hade.

Tapi ulah nampa randa-randa nu ngora pikeun didaptarkeun; sabab lamun kahayangna geus narik maranehna ninggalkeun Kristus, maranehna hayang kawin deui, nepi ka maranehna meunang hukuman ku lantaran geus ngantunkeun jangjina nu mimiti. ^a Maranehna ge jadi diajar ngedaprak, kakalayaban ti imah ka imah—lain ngan ngedaprak bae, tapi tukang ngupat jeung tukang pipilueun urusan batur, ngomongkeun nu teu pantes diomongkeun. Ku sabab eta Kami hayang randa-randa nu ngora kawin deui, boga anak, ngurus imahna, sarta ulah mere lolongkrang ka nu mumusuhan pikeun ngagogoreng. Sabab aya sawareh anu geus marengkol nurutkeun Setan. Lamun aya awewe anu iman miboga randa di antara baraya-barayana, manehna kudu nyukupan kaperluanana, ulah dibeberatkeun ka gareja, supaya gareja bisa nyukupan randa-randa anu enya-enya randa.

Para kokolot anu mingpin kalawan hade pantes narima hormat tikel dua, pangpangna anu getol ngawulang jeung ngajar. Sabab Kitab Suci ngandika: “Ulah nyumpelan sungut sapi anu keur ngirik gandum,” jeung “Nu digawe pantes narima buruhanana.”

Ulah ngadenge-ngadenge dakwaan ngalawan hiji kokolot kajaba lamun aya saksi dua atawa tilu urang. Ari jalma-jalma anu tetep migawe dosa, kudu dicawad hareupeun sarerea, supaya nu sejenna jaradi sieun.

Kalawan gumceng Kami mepelingan maneh di payuneun Rama urang, Kristus Yesus, jeung para malaikat pilihan: laksanakeun pituduh-pituduh ieu kalawan teu beurat sabeulah, ulah pilih kasih dina nanaon. Ulah rurusuhan numpangkeun leungeun ka saha bae, jeung ulah milu kana dosa batur—jaga diri sing beresih.

Ulah ngan nginum cai wungkul deui—geura nginum anggur saeutik pikeun lambung maneh jeung pikeun kasakit maneh anu mindeng kumat.

Dosa sawatara jalma mah tetela katara, nepi ka ti heula nepi kana hukuman; ari dosa nu sejenna mah nuturkeun ti tukang. Nya kitu deui, lampah-lampah hade teh tetela katara, jeung najan nu henteu katara oge moal bisa nyumputkeun diri salilana.