اول تيموتيوس 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹کوم سړے چې مشر وى هغۀ ته په سختۍ ملامتى مۀ ورکوه، بلکې داسې ورته سپارښت کوه لکه خپل پلار ته، او کوم سړى چې کشران وى هغوئ ته لکه خپلو وروڼو ته، ²مشرو ښځو ته لکه مورو ته، او کشرو ښځو ته لکه خوېندو ته په بشپړه پاکۍ سره.

³کومې کونډې چې په رښتيا کونډې وى هغوئ ته عزت ورکوه. ⁴خو کۀ د کومې کونډې اولاد يا لمسيان وى، نو هغوئ له پکار دى چې اول دا زده کړى چې د خپلې کورنۍ سره دينى فرض ادا کړى او د خپلو مور او پلار بدله ورکړى، ځکه چې دا زمونږ پلار ته خوښ دى. ⁵هغه رښتينې کونډه چې يوازې پاتې شوې وى، خپل اُميد زمونږ پلار باندې ايښے وى، او شپه او ورځ په عرض او دُعا کښې مشغوله وى. ⁶خو کومه کونډه چې د نفس په عيش و عشرت کښې ژوند کوى، هغه د ژوند سره سره هم مړه ده. ⁷دا حُکمونه هم ورکوه، دې دپاره چې په هغوئ باندې څوک اعتراض ونۀ شى کولے. ⁸کۀ څوک د خپلو خلقو او خاص کر د خپلې کورنۍ د اَفرادو خيال ونۀ ساتى، نو هغۀ ايمان نه اِنکار کړے دے او د بې‌ايمانه نه هم بدتر دے.

⁹کومه کونډه د کونډو په فهرست کښې هغه وخت ليکه چې د شپېتو کالو نه کمه نۀ وى او د يو خاوند وفاداره وى، ¹⁰او د نيکو کارونو په وجه يې ګواهى ورکړے شوې وى، يعنې کۀ هغې اولاد روزلے وى، مسافرو ته يې مېلمستيا کړې وى، د مُقدسينو پښې يې مينځلې وى، په تکليف کښې خلقو سره يې مدد کړے وى او د هر نيک کار دپاره کوشش کړے وى.

¹¹خو کشرې کونډې په فهرست کښې ليکلو نه اِنکار کوه، ځکه چې کله يې خواهشات د مسيح نه لرې کشوى، نو هغوئ واده کول غواړى، ¹²او داسې هغوئ په خپل ځان باندې سزا راولى ځکه چې هغوئ خپل اول لوظ تويه کړو. ^a a v12 ”د هغوئ اول لوظ“ هغه وعده ده چې هغوئ د کونډو په فهرست کښې د ليکلو په وخت د مسيح او د کليسا د خدمت دپاره کړې وه. ¹³سره د دې هغوئ بې‌کاره کېدل هم زده کوى او کور په کور ګرځى، نۀ يوازې بې‌کاره بلکې بدخبرې کوونکې او په نورو کارونو کښې لاس وهونکې هم شى، او داسې خبرې کوى چې نۀ ښايى چې يې وکړى. ¹⁴نو زۀ غواړم چې کشرې کونډې واده وکړى، اولاد وزېږوى، د کور خيال وساتى او دُښمن ته د بدۍ ويلو موقع ورنۀ کړى. ¹⁵ځکه چې ځنې خو د شيطان په پل سره مخکښې تللے هم دى. ¹⁶کۀ د کومې مؤمنې ښځې په خپلو خپلوانو کښې کونډې وى، نو هغه دې د هغوئ مدد وکړى او په کليسا دې بوجه ونۀ اچوى، دې دپاره چې کليسا د رښتينو کونډو مدد وکړى شى.

¹⁷کوم مشران چې ښۀ رهبرى کوى هغوئ دوه چنده عزت وړ دى، خاص کر هغوئ چې د منادۍ او تعليم په کار کښې سخت محنت کوى. ¹⁸ځکه چې کتابِ مُقدس فرمائى، ”کوم غوايى چې غنم چڼى هغۀ ته خوله مۀ تړه،“ او، ”مزدور د خپلې مزدورۍ حقدار دے.“

¹⁹د کوم مشر په خلاف کوم اِلزام مۀ منه، مګر هغه وخت چې د دوو يا درو ګواهانو ګواهى موجوده وى. ²⁰کوم خلق چې په ګناه کولو کښې ټينګ وى، هغوئ د ټولو په مخکښې ملامت کوه، دې دپاره چې نور هم وويريږى.

²¹زۀ د زمونږ پلار، د مسيح عيسىٰ او د غوره شوو فرښتو په مخکښې تا ته په سختۍ سپارښت کوم چې دا هدايتونه بې د کوم تعصب نه وساته او هيڅ کار په طرفدارۍ سره مۀ کوه. ²²په چا باندې بې له سوچه لاس مۀ ږده، او د نورو خلقو په ګناهونو کښې شريک مۀ کېږه، خپل ځان پاک ساته.

²³نور يوازې اوبۀ مۀ څښه، بلکې د خپلې خېټې او د خپلو پرله پسې ناروغيو په وجه لږ شراب هم څښه.

²⁴د ځنو خلقو ګناهونه څرګند وى او د هغوئ نه مخکښې عدالت ته رسيږى، خو د ځنو خلقو ګناهونه وروستو راځى. ²⁵همدغه شان نيک کارونه هم څرګند وى، او کوم چې نۀ وى هغه هم پټ نۀ شى پاتې کېدلے.