1 Yokanan 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹Anak-anakku kang kinasih, iki daktulis supaya kowe aja padha gawe dosa. Nanging manawa ana wong kang gawe dosa, kita padha duwe Juru Pambela ana ing ngarsane Sang Rama, yaiku Gusti Yesus Kristus, Kang Bener. ²Panjenengane piyambak iku kurban panebusing dosa kita, lan ora mung dosa kita bae, nanging uga dosane wong sajagad kabeh. ^a a v2 Gusti Yesus iku kurban kang nutupi dosa kita lan nyingkirake paukuman — ora mung kanggo wong pracaya bae, nanging disaosake kanggo jagad kabeh. ³Srana iki kita padha ngerti yen kita wis padha wanuh karo Panjenengane: yaiku yen kita padha netepi pepakone. ⁴Sing sapa kandha, “Aku wanuh karo Panjenengane,” nanging ora netepi pepakone, iku wong goroh, sarta kayekten ora ana ing dheweke. ⁵Nanging sing sapa netepi pangandikane, katresnane Rama kita iku temenan wis sampurna ana ing wong iku. Srana iki kita padha ngerti yen kita padha ana ing Panjenengane: ⁶Sing sapa ngaku tetep ana ing Panjenengane, iku kudu lumaku kaya anggone Panjenengane lumaku.

⁷He para kekasih, kang daktulisake marang kowe iki dudu pepakon anyar, nanging pepakon lawas, kang wis kokduweni wiwit wiwitan — pepakon lawas iku yaiku pangandika kang wis kokrungu. ⁸Nanging uga, kang daktulisake marang kowe iki pepakon anyar — kang nyata ana ing Panjenengane lan ana ing kowe — awit pepeteng iku lagi sirna lan pepadhang sejati wis sumunar. ⁹Sing sapa kandha yen dheweke ana ing pepadhang, nanging sengit marang sadulure, iku isih ana ing pepeteng nganti saiki. ¹⁰Sing sapa nresnani sadulure, iku tetep ana ing pepadhang, lan ing dheweke ora ana sandhungan. ¹¹Nanging sing sapa sengit marang sadulure, iku ana ing pepeteng, lumaku ing pepeteng, lan ora ngerti menyang ngendi parane — awit pepeteng iku wis mbutakake mripate.

¹²Anak-anakku, aku nulis marang kowe, awit dosamu wis diapura marga saka asmane.

¹³He para bapak, aku nulis marang kowe, awit kowe wis padha wanuh karo Panjenengane kang ana wiwit wiwitan. He para nonoman, aku nulis marang kowe, awit kowe wis padha ngalahake si pangawak dursila.

¹⁴He anak-anak, aku nulis awit kowe wis padha wanuh karo Sang Rama. He para bapak, aku nulis awit kowe wis padha wanuh karo Panjenengane kang ana wiwit wiwitan. He para nonoman, aku nulis awit kowe padha santosa, lan pangandikane Rama kita tetep ana ing kowe, sarta kowe wis padha ngalahake si pangawak dursila.

Aja Nresnani Jagad

¹⁵Aja padha nresnani jagad, utawa apa bae kang ana ing jagad. Sing sapa nresnani jagad, katresnane Sang Rama ora ana ing wong iku. ¹⁶Samubarang kang ana ing jagad — pepenginane daging, pepenginane mripat, lan gumunggunging urip — iku ora saka Sang Rama, nanging saka jagad. ¹⁷Jagad lan pepenginane iku lagi sirna, nanging sing sapa nindakake karsane Rama kita iku tetep langgeng ing salawas-lawase.

Diwaspada marang Wong kang Nyelaki Sang Putra

¹⁸He anak-anak, saiki iki wektu kang wekasan. Kaya kang wis kokrungu yen Antikristus bakal teka, samono uga saiki wis akeh Antikristus kang teka; srana iki kita padha ngerti yen saiki iki wektu kang wekasan. ^b b v18 “Antikristus” tegese “nglawan” utawa “ngganteni” Sang Kristus. Yokanan negesake iku minangka saben wong kang nyelaki yen Gusti Yesus iku Sang Kristus (2:22); wis “akeh” kang teka, kang kagerakake dening “rohe Antikristus” (4:3). ¹⁹Wong-wong mau padha metu saka ing antara kita, nanging sanyatane dudu golongan kita; sabab saupama wong-wong mau golongan kita, mesthi padha tetep nunggal karo kita. Nanging wong-wong mau padha lunga, supaya cetha yen siji bae ora ana kang klebu golongan kita. ²⁰Nanging kowe wis padha nampa jebadan saka Kang Mahasuci, lan kowe kabeh padha ngerti marang kayekten. ²¹Anggonku nulis marang kowe iku ora marga kowe ora ngerti kayekten, nanging malah marga kowe wis padha ngerti — lan ora ana goroh kang metu saka kayekten. ²²Sapa ta wong goroh iku, yen dudu wong kang nyelaki yen Gusti Yesus iku Sang Kristus? Yaiku Antikristus iku, kang nyelaki Sang Rama lan Sang Putra. ²³Saben wong kang nyelaki Sang Putra iku ora kadunungan Sang Rama. Sing sapa ngakoni Sang Putra, iku uga kadunungan Sang Rama.

²⁴Kowe — kang wis kokrungu wiwit wiwitan iku kareben tetep ana ing kowe. Manawa kang wis kokrungu wiwit wiwitan iku tetep ana ing kowe, kowe uga bakal tetep ana ing Sang Putra lan Sang Rama. ²⁵Lan iki prasetya kang wis diparingake dening Panjenengane piyambak marang kita — yaiku urip langgeng.

²⁶Kabeh iki daktulisake marang kowe, mungguh wong-wong kang ngarah nasarake kowe. ²⁷Dene kowe, jebadan kang wis koktampa saka Panjenengane iku tetep ana ing kowe, satemah kowe ora butuh diwulang dening sapa bae. Nanging sarehne jebadane Panjenengane iku mulang marang kowe bab samubarang kabeh — kang nyata, dudu goroh — mulane padha tetepa ana ing Panjenengane, kaya anggone jebadan iku wis mulang marang kowe.

²⁸Lan saiki, he anak-anakku, padha tetepa ana ing Panjenengane, supaya samangsa Panjenengane ngatingal, kita padha duwe kakendelan lan ora wirang nyingkur saka ngarsane nalika rawuhe. ²⁹Manawa kowe padha ngerti yen Panjenengane iku bener, kowe uga padha ngerti yen saben wong kang nindakake kabeneran iku lair saka Panjenengane.