Mga Kawikaan 1

1 ¹Ang mga kawikaan ni Solomon na anak ni David, hari ng Israel:

²Upang malaman ang karunungan at aral, upang maunawaan ang mga salita ng kabatiran, ³upang tumanggap ng aral sa matalinong pag-uugali, sa katuwiran, katarungan, at pagkamakatarungan, ⁴upang magbigay ng kahinahunan sa mga walang-muwang, kaalaman at mabuting pagpapasya sa mga kabataan, ⁵makinig din ang marunong at lumago sa kaalaman, at magkaroon ng patnubay ang nakakaunawa, ⁶upang maunawaan ang kawikaan at talinghaga, ang mga salita ng marurunong at ang kanilang mga bugtong.

⁷Ang pagkatakot sa ating Ama ang simula ng kaalaman; humahamak sa karunungan at aral ang mga hangal.

Ang Tinig ng Isang Ama sa Kanyang Anak

⁸Makinig ka, anak ko, sa aral ng iyong ama, at huwag mong talikuran ang turo ng iyong ina, ⁹sapagkat ang mga ito'y magandang putong sa iyong ulo at kuwintas sa iyong leeg.

¹⁰Anak ko, kung ang mga makasalanan ay umakit sa iyo, huwag kang sumang-ayon. ¹¹Kung kanilang sabihin, “Sumama ka sa amin, tumambang tayo para sa dugo, harangin natin ang walang-sala nang walang dahilan; ¹²tulad ng libingan ay lulunukin natin silang buhay, at buo, tulad ng mga bumababa sa hukay; ¹³makakasumpong tayo ng lahat ng uri ng mamahaling ari-arian, pupunuin natin ang ating mga bahay ng nasamsam; ¹⁴isama mo ang iyong kapalaran sa amin; iisa ang ating pitaka,” ¹⁵anak ko, huwag kang lumakad sa daan na kasama nila; ilayo mo ang iyong paa sa kanilang mga landas, ¹⁶sapagkat ang kanilang mga paa ay tumatakbo sa kasamaan, at nagmamadali silang magpadanak ng dugo. ¹⁷Sapagkat ang isang lambat na inilatag sa harap ng mga mata ng ibon ay walang mahuhuli; ¹⁸ngunit sila'y tumatambang para sa sarili nilang dugo; hinaharang nila ang sarili nilang buhay. ¹⁹Ganito ang mga landas ng bawat sakim sa di-matuwid na pakinabang; inaalis nito ang buhay ng mga nagtataglay niyon.

Ang Karunungan sa mga Lansangan

²⁰Ang Karunungan ay sumisigaw sa lansangan; sa mga liwasan ay itinataas niya ang kanyang tinig. ²¹Sa unahan ng maiingay na lansangan ay tumatawag siya; sa pasukan ng mga pintuan ng lungsod ay nagsasalita siya:

²²“Hanggang kailan, kayong mga walang-muwang, iibigin ninyo ang pagiging walang-muwang? Hanggang kailan magagalak ang mga mapanukso sa kanilang panunukso at kapopootan ng mga hangal ang kaalaman? ²³Kung ikaw ay tutugon sa aking pagtutuwid, ako, ang Karunungan—si Jesus, ang karunungan ng ating Ama—ay ibubuhos ang aking espiritu sa iyo; ipaaalam ko sa iyo ang aking mga salita. ^a a v23 Ang Karunungan na nagsasalita rito ay kinikilala ni Pablo bilang si Cristo — ang karunungan ng ating Ama (1 Corinto 1:24, 1:30; Colosas 1:15-17). Ang Anak na kasama ng Ama bago ang paglikha ay tumatawag sa lahat ng magbabalik-loob at makikinig. ²⁴Sapagkat ako'y tumawag at kayo'y tumanggi, iniunat ko ang aking kamay at walang nagbigay-pansin, ²⁵at binalewala ninyo ang lahat ng aking payo at itinakwil ang lahat ng aking pagtutuwid, ²⁶ako naman ay tatawa sa inyong kapahamakan; manunukso ako kapag dinaig kayo ng malaking takot, ²⁷kapag dinaig kayo ng takot na parang bagyo at dumating ang inyong kapahamakan na parang ipu-ipo, kapag dumating sa inyo ang kapighatian at dalamhati.

²⁸Kung magkagayo'y tatawag sila sa akin, ngunit hindi ako sasagot; hahanapin nila akong masigasig ngunit hindi nila ako matatagpuan, ²⁹sapagkat kinapootan nila ang kaalaman at hindi pinili ang pagkatakot sa ating Ama, ³⁰itinakwil nila ang aking payo at hinamak ang lahat ng aking pagtutuwid. ³¹Kaya kakainin nila ang bunga ng kanilang sariling lakad at mabubusog sa kanilang sariling mga balak. ³²Sapagkat ang pagkaligaw ng mga walang-muwang ang papatay sa kanila, at ang kawalang-bahala ng mga hangal ang lilipol sa kanila; ³³ngunit ang sinumang makikinig sa akin ay maninirahang panatag at magiging tiwasay, na walang takot sa kapahamakan.”