سليمان جون امثال
روزمره زندگيءَ لاءِ ڏاهپ ڀريل چوڻين جو مجموعو—ڳالهائڻ، ڪم، پئسي، دوستيءَ، ۽ خداوند جي خوف بابت، جنهن سان سموري ڏاهپ شروع ٿئي ٿي. هڪ پيءُ طرفان پنهنجي پٽ کي ڏنل عملي هدايت.
1 1دائود جي پٽ، اسرائيل جي بادشاهه سليمان جون امثال:
2حڪمت ۽ تعليم کي ڄاڻڻ لاءِ، سمجھ جي ڳالهين کي سمجھڻ لاءِ، 3دانائيءَ واري چالچلت، سچائي، انصاف ۽ ايمانداريءَ جي تعليم وٺڻ لاءِ، 4سادن کي هوشياري، جوانن کي علم ۽ تدبر ڏيڻ لاءِ، 5دانا بہ ٻڌي پنهنجي علم ۾ واڌارو ڪري، ۽ سمجھدار رهنمائي حاصل ڪري، 6چوڻيءَ ۽ مثال کي، دانائن جي ڳالهين ۽ سندن پهيلين کي سمجھڻ لاءِ.
7اسان جي پيءُ جو خوف علم جي شروعات آهي؛ بيوقوف حڪمت ۽ تعليم کي حقير ڄاڻين ٿا.
پٽ ڏانهن پيءُ جو آواز
8اي منهنجا پٽ! پنهنجي پيءُ جي تعليم ٻڌ، ۽ پنهنجي ماءُ جي سيکاري کان منهن نہ موڙ، 9ڇاڪاڻ تہ اهي تنهنجي مٿي لاءِ سهڻو هار ۽ تنهنجي ڳچيءَ لاءِ زيور آهن.
10اي منهنجا پٽ! جيڪڏهن گنهگار تو کي ڦسائين تہ نہ مڃج. 11جيڪڏهن اهي چون تہ ”اسان سان گڏ هل، اچ تہ رت لاءِ لڪي ويهون، اچ تہ بنا سبب بيگناهه تي گھات هڻون؛ 12قبر وانگر کين جيئرو ۽ سڄو نگلي وڃون، کڏ ۾ لهڻ وارن وانگر؛ 13اسين هر قسم جو قيمتي مال حاصل ڪنداسين، پنهنجا گھر لٽ سان ڀرينداسين؛ 14پنهنجو نصيب اسان سان گڏ ملاءِ؛ اسان سڀني جي هڪڙي ئي ڳوٿري ٿيندي،“ 15تہ اي منهنجا پٽ! انهن سان گڏ واٽ تي نہ هل؛ پنهنجو پير سندن واٽن کان روڪي رک، 16ڇاڪاڻ تہ سندن پير برائيءَ ڏانهن ڊوڙن ٿا، ۽ اهي رت وهائڻ لاءِ تڪڙ ڪن ٿا. 17ڇاڪاڻ تہ ڄار ڪنهن بہ پکيءَ جي اکين آڏو وڇايل ڪجھ نہ ٿو ڦاسائي؛ 18پر هي پنهنجي ئي رت لاءِ لڪي ويهن ٿا؛ پنهنجين ئي جانن تي گھات ٿا هڻن. 19ناحق نفعي جي لالچ ڪندڙ هر ڪنهن جون واٽون اهڙيون ئي آهن؛ اهو سندس مالڪن جي جان وٺي ٿو.
گھٽين ۾ حڪمت
20حڪمت گھٽيءَ ۾ وڏي آواز سان سڏ ڪري ٿي؛ کليل چوڪن ۾ پنهنجو آواز بلند ڪري ٿي. 21گوڙ ڀريل گھٽين جي مٿئين ڇيڙي تي سڏ ڪري ٿي؛ شهر جي دروازن جي دهليز تي چوي ٿي تہ
22”ڪيستائين، اي سادا ماڻهو، سادگيءَ کي پسند ڪندا؟ ٺٺولي ڪندڙ ڪيستائين پنهنجي ٺٺولي مان خوش ٿيندا ۽ بيوقوف علم کان نفرت ڪندا؟ 23جيڪڏهن اوهين منهنجي تنبيهه تي موٽندا تہ مان، حڪمت، پنهنجو روح اوهان تي وهائيندس؛ پنهنجيون ڳالهيون اوهان کي ڄاڻائيندس. a a v23 هتي ڳالهائيندڙ حڪمت کي پولس مسيح قرار ڏئي ٿو — اسان جي پيءُ جي حڪمت (1 ڪرنٿين 1:24، 1:30؛ ڪلسين 1:15-17). فرزند، جيڪو تخليق کان اڳ پيءُ سان گڏ هو، انهن سڀني کي سڏي ٿو جيڪي موٽي ٻڌندا. 24ڇاڪاڻ تہ مون سڏ ڪيو ۽ اوهان انڪار ڪيو، مون پنهنجو هٿ ڊگھو ڪيو ۽ ڪنهن ڌيان نہ ڏنو، 25اوهان منهنجي سڄي صلاح ٽاري ڇڏي ۽ منهنجي سڄي تنبيهه رد ڪئي، 26تنهنڪري مان بہ اوهان جي آفت تي کلندس؛ جڏهن اوهان تي دهشت اچي پوندي تڏهن ٺٺولي ڪندس، 27جڏهن دهشت طوفان وانگر اوهان تي اچي پوندي ۽ اوهان جي آفت واءُ ورولي وانگر ايندي، جڏهن اوهان تي پريشاني ۽ اذيت ايندي.
28تڏهن اهي مون کي سڏيندا، پر مان جواب نہ ڏيندس؛ دل سان مون کي ڳولھيندا پر مان کين نہ ملندس، 29ڇاڪاڻ تہ هنن علم کان نفرت ڪئي ۽ اسان جي پيءُ جو خوف نہ چونڊيو، 30هنن منهنجي صلاح رد ڪئي ۽ منهنجي سڄي تنبيهه کي ڪمتر ڄاتو. 31تنهنڪري اهي پنهنجي ئي واٽ جو ميوو کائيندا ۽ پنهنجن ئي منصوبن سان ڍاپندا. 32ڇاڪاڻ تہ سادن جي گمراهي کين ماريندي، ۽ بيوقوفن جي بي پرواهي کين برباد ڪندي؛ 33پر جيڪو منهنجو ٻڌندو، سو سلامتيءَ سان رهندو ۽ آفت جي ڊپ کان بي فڪر ٿي آرام ۾ هوندو.“
