متلونه 1 FHB Father's Heart Bible™

1 ¹د اِسرائيل د بادشاه، د داؤد د زوئ، د سليمان مثلونه:

²دې دپاره چې حکمت او تربيت پېژندلے شى، د سمجه خبرې پوهېدلے شى، ³دې دپاره چې د حکمت په چال چلن، په صداقت، په اِنصاف او په برابرۍ کښې تربيت حاصل شى، ⁴دې دپاره چې سادو ته هوښيارى، او ځوانانو ته علم او تدبير ورکړے شى، ⁵دې دپاره چې هوښيار هم واورى او په علم کښې زيات شى، او هغه څوک چې پوهېږى هغه ته لارښوونه ورسى، ⁶دې دپاره چې مثل او تمثيل، د هوښيارانو خبرې او د هغوئ معماوې پوهېدلے شى.

⁷د زمونږ پلار وېره د علم شروع ده؛ خو احمقان حکمت او تربيت حقير ګڼى.

خپل زوئ ته د يو پلار آواز

⁸اے زما زويه، د خپل پلار تربيت ته غوږ ونيسه، او د خپلې مور د تعليم نه مۀ اوړه، ⁹ځکه چې دا ستا سر دپاره ښکُلے تاج او ستا غاړې دپاره هار دے.

¹⁰اے زما زويه، کۀ ګناهګار تا په لالچ کښې اچول غواړى، نو تابع مۀ کېږه. ¹¹کۀ هغوئ ووائى، ”زمونږ سره راځه، راځئ چې د وينې دپاره په کمين کښې کښېنو، بې‌ګناه باندې بې سببه حمله وکړو؛ ¹²لکه قبر، راځئ چې هغوئ ژوندى تېر کړو، او ساروم، لکه هغه کسان چې قبر ته ښکته کېږى؛ ¹³مونږ به هر قِسمه قيمتى مالونه ومومُو، مونږ به خپل کورونه د لُوټ د مال نه ډک کړُو؛ ¹⁴خپله حِصه زمونږ سره شريکه کړه؛ مونږ ټول به يوه کڅوړه ولرُو،“ ¹⁵اے زما زويه، د هغوئ سره په لار مۀ ځه؛ خپل قدم د هغوئ د لارو نه وساته، ¹⁶ځکه چې د هغوئ قدمونه بدۍ طرف ته منډه وهى، او د وينې تويولو دپاره تلوار کوى. ¹⁷ځکه چې د هر مُرغۀ د سترګو په وړاندې خوَر کړے شوے جال هيڅ نۀ نيسى؛ ¹⁸خو دا کسان د خپلې وينې دپاره په کمين کښې کښېنى؛ د خپل ژوند دپاره حمله کوى. ¹⁹د هر هغه چا لارې داسې دى چې د ناحقه ګټې لالچى وى؛ دا د خپلو مالکانو ژوند تباه کوى.

په کُوڅو کښې حکمت

²⁰حکمت په کُوڅه کښې په اوچت آواز چغې وهى؛ په عام ميدانونو کښې خپل آواز اوچتوى. ²¹د شورماشور کُوڅو په سر کښې آواز کوى؛ د ښار د دروازو په دروازه کښې خبرې کوى:

²²”اے سادو، تر کله به تاسو د سادګۍ سره مينه کوئ؟ تر کله به ملنډې وهونکى په خپلو ملنډو خوشحالېږى او احمقان به له علم نه نفرت کوى؟ ²³کۀ تاسو زما تنبيه ته ځواب ورکړئ، نو زۀ، حکمت، به خپل روح پر تاسو باندې تويه کړم؛ زۀ به خپلې خبرې تاسو ته معلومې کړم. ^a a v23 هغه حکمت چې دلته خبرې کوى، پولوس هغه د مسيح په توګه پېژنى — د زمونږ پلار حکمت (۱ کورنتيان ۱:۲۴، ۱:۳۰؛ کولسيان ۱:۱۵-۱۷). هغه زوئ چې د کائنات د پېدايښت نه مخکښې د پلار سره وو، دغه هر چا ته آواز کوى چې بيا راوګرځى او واورى. ²⁴ځکه چې ما بلنه وکړه او تاسو اِنکار وکړو، ما خپل لاس اوږد کړو او هيچا پام ونۀ کړو، ²⁵او تاسو زما ټوله صلاح بې‌پرواه کړه او زما ټوله تنبيه رد کړه، ²⁶نو زۀ به هم ستاسو په مصيبت پورې خاندم؛ زۀ به ملنډې وهم کله چې وېره پر تاسو راشى، ²⁷کله چې وېره لکه طوفان پر تاسو راشى او ستاسو مصيبت لکه ګرداب راشى، کله چې تنګسه او کړاو پر تاسو راشى.

²⁸بيا به هغوئ ما بلى، خو زۀ به ځواب نۀ ورکوم؛ هغوئ به ما په تلوار سره لټوى خو ما به نۀ مومى، ²⁹ځکه چې هغوئ له علم نه نفرت وکړو او د زمونږ پلار وېره يې خوښه نۀ کړه، ³⁰هغوئ زما صلاح رد کړه او زما ټوله تنبيه يې حقير وګڼله. ³¹نو هغوئ به د خپلې لارې مېوه وخورى او د خپلو تدبيرونو نه به مړه شى. ³²ځکه چې د سادو بې‌لارى به هغوئ ووژنى، او د احمقانو بې‌پروايى به هغوئ تباه کړى؛ ³³خو څوک چې زما خبرې اورى، هغه به په سلامتۍ کښې اوسېږى او آرام به وى، د آفت د وېرې نه به بې‌فکره وى.“