Ποιμένα του Ισραήλ, λάμψε
Για τον διευθυντή της μουσικής· στη μελωδία «Τα κρίνα»· μαρτυρία του Ασάφ· ψαλμός.
Ένα αμπέλι μεταφέρθηκε από την Αίγυπτο, φυτεύτηκε και μεγάλωσε ώσπου η σκιά του σκέπασε βουνά — και τώρα οι φράχτες του είναι γκρεμισμένοι και οι περαστικοί τρυγούν τον καρπό. Τρεις φορές υψώνεται η ίδια επωδός: αποκατάστησέ μας, Πατέρα μας, κάνε το πρόσωπό σου να λάμψει, για να σωθούμε.
80 1Άκουσε, Ποιμένα του Ισραήλ —Πατέρα μας— εσύ που οδηγείς τον Ιωσήφ σαν ποίμνιο· εσύ που κάθεσαι στον θρόνο πάνω στα χερουβίμ, λάμψε. 2Μπροστά στον Εφραΐμ και τον Βενιαμίν και τον Μανασσή, ξύπνησε τη δύναμή σου· έλα να μας σώσεις! 3Αποκατάστησέ μας, Πατέρα μας· ας λάμψει το πρόσωπό σου, για να σωθούμε. 4Πατέρα των ουράνιων στρατευμάτων, ως πότε θα σιγοκαίς από οργή ενάντια στις προσευχές του λαού σου; 5Τους τάισες το ψωμί των δακρύων· τους πότισες δάκρυα με το παραπάνω. 6Μας έκανες αντικείμενο έριδας για τους γείτονές μας, και μας χλευάζουν οι εχθροί μας μεταξύ τους. 7Αποκατάστησέ μας, Πατέρα των ουράνιων στρατευμάτων· ας λάμψει το πρόσωπό σου, για να σωθούμε. 8Έφερες μια άμπελο από την Αίγυπτο· έδιωξες τα έθνη και τη φύτεψες. a a v8 Η άμπελος που ο Πατέρας μας έφερε από την Αίγυπτο είναι ο Ισραήλ· ο Ιησούς αργότερα ονομάζει τον εαυτό του «την αληθινή άμπελο» —τον πιστό, μέσα στον οποίο ο λαός του Πατέρα καρποφορεί επιτέλους. 9Καθάρισες το έδαφος μπροστά της· ρίζωσε βαθιά και γέμισε τη γη. 10Τα βουνά σκεπάστηκαν με τον ίσκιο της, οι πανύψηλοι κέδροι με τα κλαδιά της. 11Άπλωσε τα κλαδιά της ως τη θάλασσα και τα βλαστάρια της ως τον Ποταμό. b b v11 Ο Ποταμός: ο Ευφράτης, ο μεγάλος ποταμός που σημάδευε το βορειοανατολικό σύνορο του Ισραήλ. 12Γιατί γκρέμισες τους φράχτες της, ώστε όλοι όσοι περνούν από τον δρόμο να κόβουν τον καρπό της; 13Ο αγριόχοιρος από το δάσος τη ρημάζει, και κάθε ζώο του αγρού τρέφεται από αυτή. 14Γύρισε πίσω, Πατέρα των ουράνιων στρατευμάτων! Κοίταξε από τον ουρανό και δες· φρόντισε αυτή την άμπελο, 15τον κορμό που φύτεψε το δεξί σου χέρι, και τον γιο που ανέδειξες δυνατό για τον εαυτό σου. 16Είναι καμένη με φωτιά, είναι κομμένη· χάνονται με την επίπληξη του προσώπου σου. 17Ας αναπαυθεί το χέρι σου πάνω στον άνθρωπο της δεξιάς σου, πάνω στον γιο του ανθρώπου που ανέδειξες δυνατό για τον εαυτό σου. c c v17 Ο Ισραήλ προσευχήθηκε να αναδειχθεί ο «γιος του ανθρώπου» στα δεξιά του Πατέρα μας· ο Ιησούς παίρνει αυτόν ακριβώς τον τίτλο για τον εαυτό του και κάθεται στα δεξιά του Πατέρα —ο αληθινός Υιός, μέσα στον οποίο η προσευχή εισακούεται. 18Τότε δεν θα απομακρυνθούμε από εσένα· δώσε μας ζωή, και θα επικαλεστούμε το όνομά σου. 19Αποκατάστησέ μας, Πατέρα των ουράνιων στρατευμάτων· ας λάμψει το πρόσωπό σου, για να σωθούμε.
