مزامیر 80

80 ¹بشنو ای شبان اسرائیل — ای پدر ما — تو که یوسف را چون گله رهبری می‌کنی؛ ای که بر کروبیان جلوس کرده‌ای، تجلّی فرما. ²در برابر افرایم و بنیامین و منسی، قدرت خود را برانگیز؛ بیا و ما را نجات ده! ³ما را بازآور، ای پدر ما؛ روی خود را بتابان تا نجات یابیم. ⁴ای پدرِ لشکرهای آسمان، تا به کی خشمِ تو بر دعاهای قوم خود شعله‌ور خواهد ماند؟ ⁵نانِ اشک‌ها را بدیشان خورانیده‌ای؛ و اشک‌ها را به پیمانهٔ تمام بدیشان نوشانیده‌ای. ⁶ما را مایهٔ نزاعِ همسایگانمان ساخته‌ای، و دشمنانمان در میان خود ما را استهزا می‌کنند. ⁷ما را بازآور، ای پدرِ لشکرهای آسمان؛ روی خود را بتابان تا نجات یابیم. ⁸تاکی از مصر بیرون آوردی؛ قوم‌ها را بیرون راندی و آن را غرس نمودی. ^a a v8 آن تاکی که پدر ما از مصر بیرون آورد، اسرائیل است؛ عیسی بعدها خود را «تاکِ حقیقی» می‌خواند — آن امینی که در او قومِ پدر سرانجام ثمر می‌آورند. ⁹زمین را پیشِ روی آن پاک کردی؛ ریشهٔ عمیق دوانید و سرزمین را پر ساخت. ¹⁰کوه‌ها به سایهٔ آن پوشیده شد، و سروهای آزادِ نیرومند به شاخه‌های آن. ¹¹شاخه‌های خود را تا به دریا گسترانید و جوانه‌های خود را تا به آن رود. ^b b v11 آن رود: فرات، رودِ بزرگی که مرزِ شمالِ‌شرقیِ اسرائیل را نشان می‌دهد. ¹²چرا دیوارهای آن را شکسته‌ای، چنان‌که هر رهگذری میوهٔ آن را می‌چیند؟ ¹³گرازِ جنگل آن را ویران می‌کند، و هر جانورِ صحرا از آن می‌خورد. ¹⁴بازگرد، ای پدرِ لشکرهای آسمان! از آسمان بنگر و ببین؛ از این تاک نگاهبانی کن، ¹⁵آن نهالی که دست راستت غرس نمود، و آن پسری که برای خود نیرومند برآوردی. ¹⁶به آتش سوخته و بریده شده است؛ از توبیخِ رویِ تو هلاک می‌شوند. ¹⁷دستِ تو بر مردِ دست راستت قرار گیرد، بر پسرِ انسان که برای خود نیرومند برآوردی. ^c c v17 اسرائیل دعا کرد که «پسرِ انسان» که به دست راستِ پدر ما است برافراشته شود؛ عیسی همان لقب را برای خود برمی‌گیرد و به دست راستِ پدر نشسته است — آن پسرِ حقیقی که این دعا در او مستجاب می‌شود. ¹⁸آنگاه از تو روی نخواهیم گردانید؛ ما را حیات ببخش تا نامِ تو را بخوانیم. ¹⁹ما را بازآور، ای پدرِ لشکرهای آسمان؛ روی خود را بتابان تا نجات یابیم.