مزامیر 80

80 ¹ بشنو، ای شبانِ اسرائیل — ای پدر ما — ای که یوسف را همچون گله رهبری می‌کنی؛ ای که بر کروبیان جلوس کرده‌ای، تجلّی فرما. ² در برابرِ افرایم و بنیامین و منسی، قدرتِ خود را برانگیز؛ بیا و ما را نجات ده! ³ ما را بازآور، ای پدر ما؛ بگذار رویِ تو بتابد، تا نجات یابیم. ⁴ ای پدرِ لشکرهای آسمان، تا به کی آتشِ خشمت شعله‌ور خواهد ماند بر دعاهای قومِ خود؟ ⁵ نانِ اشک‌ها را بدیشان خورانیدی؛ اشک‌ها را به فراوانی بدیشان نوشانیدی. ⁶ ما را مایهٔ نزاع برای همسایگانمان ساخته‌ای، و دشمنانمان در میانِ خود ما را ریشخند می‌کنند. ⁷ ما را بازآور، ای پدرِ لشکرهای آسمان؛ بگذار رویِ تو بتابد، تا نجات یابیم. ⁸ تاکی را از مصر بیرون آوردی؛ قوم‌ها را بیرون راندی و آن را نشاندی. ^a a v8 تاکی که پدر ما از مصر بیرون آورد، اسرائیل است؛ عیسی بعدها خود را «تاکِ حقیقی» می‌خواند — آن وفاداری که قومِ پدر سرانجام در او میوه می‌آورند. ⁹ زمین را پاک کردی پیشِ آن؛ ریشهٔ عمیق دوانید و زمین را پر ساخت. ¹⁰ کوه‌ها از سایه‌اش پوشیده شد، و سروهای آزادِ سترگ از شاخه‌هایش. ¹¹ شاخه‌هایش را تا دریا گسترانید و جوانه‌هایش را تا آن رود. ^b b v11 آن رود: فرات، رودِ بزرگی که مرزِ شمال‌شرقیِ اسرائیل را نشان می‌دهد. ¹² چرا دیوارهایش را فرو ریختی، چنان‌که هر رهگذری میوه‌اش را می‌چیند؟ ¹³ گرازِ جنگل ویران می‌کند آن را، و هر جانورِ صحرا از آن تغذیه می‌کند. ¹⁴ بازگرد، ای پدرِ لشکرهای آسمان! از آسمان بنگر و ببین؛ از این تاک نگهداری کن، ¹⁵ آن نهالی که دستِ راستت نشاند، و آن پسری که برای خود نیرومند برآوردی. ¹⁶ سوخته شده است به آتش، بریده گشته است؛ از توبیخِ رویِ تو هلاک می‌شوند. ¹⁷ بگذار دستت بر مردِ دستِ راستت آرام گیرد، بر پسرِ انسان که برای خود نیرومند برآوردی. ^c c v17 اسرائیل دعا کرد که «پسرِ انسان» که به دستِ راستِ پدر ما است برافراشته شود؛ عیسی همان لقب را برای خود می‌گیرد و به دستِ راستِ پدر نشسته است — آن پسرِ حقیقی که این دعا در او پاسخ می‌یابد. ¹⁸ آنگاه روی برنخواهیم گرداند از تو؛ ما را حیات ببخش، و نامِ تو را خواهیم خواند. ¹⁹ ما را بازآور، ای پدرِ لشکرهای آسمان؛ بگذار رویِ تو بتابد، تا نجات یابیم.