ای کاش به من گوش می‌دادی
برای رهبرِ سرایندگان؛ بر گیتّیت. مزموری از آساف.
موسیقی عید — شیپور، دف، ماه نو — که صدای خودِ پدر ما آن را قطع می‌کند. او به یاد می‌آورد که چگونه سبد را از دوششان برداشت و می‌گوید: دهانت را گشاده کن تا آن را پر سازم. سپس آن درد: کاش قوم من گوش می‌دادند.
81 1با شادی برای پدر ما، قوّتِ ما، بسرایید؛ برای خدای یعقوب بانگ برآورید! 2سرودی برآورید، دف را بنوازید، بربطِ خوش‌نوا و چنگ را. 3در ماهِ نو کَرِنا بنوازید، در ماهِ تمام، در روزِ عیدِ ما. 4زیرا این فریضه‌ای است برای اسرائیل، حکمی از خدای یعقوب.
5آن را چون شهادتی برای یوسف مقرر داشت، آنگاه که بر ضدّ سرزمینِ مصر بیرون رفت. زبانی شنیدم که نمی‌شناختم:
6«بار را از دوشش برداشتم؛ دستانش از سبد رها شد.
7«در تنگیِ خود خواندی، و تو را رهانیدم؛ از نهانگاهِ رعد تو را پاسخ دادم؛ تو را نزدِ آب‌های مریبا آزمودم. 8ای قومِ من، بشنو، و تو را هشدار خواهم داد— ای اسرائیل، کاش به من گوش می‌دادی! 9در میانِ تو خدای بیگانه‌ای نباشد؛ در برابرِ هیچ خدای دیگری سجده مکن.
10«من پدرِ تو هستم، که تو را از سرزمینِ مصر برآوردم. دهانِ خود را فراخ بگشا، و آن را پُر خواهم ساخت. 11امّا قومِ من به صدای من گوش نداد؛ اسرائیل تسلیمِ من نشد. 12پس ایشان را به سرسختیِ دل‌هایشان واگذاشتم، تا از تدبیرهای خود پیروی کنند. 13کاش قومِ من به من گوش می‌داد، کاش اسرائیل در راه‌های من گام می‌نهاد! 14چه زود دشمنانشان را سرکوب می‌کردم و دستِ خود را بر ضدّ خصمانشان برمی‌گرداندم! 15آنان که از پدر ما نفرت دارند در برابرِ او به کرنش درمی‌آمدند، و هلاکتشان تا ابد پایدار می‌ماند. 16امّا او ایشان را با بهترین گندم می‌خورانید؛ با عسل از صخره تو را سیر می‌کردم.»
