ሰማያትን ቅደድ
ይህ አብ ሰማዩን ቀድዶ እንዲወርድ የሚቀርብ ጸሎት ነው። ሕዝቡን አይከላከልም፤ ምርጥ ሥራቸውን እንደ መርገም ጨርቅ ይቆጥራል፤ ማንም እርሱን አጥብቆ እንደማይይዝም ያምናል። መቅደሱ ተቃጥሏል። መልስ ባላገኘ ጥያቄ ይጠናቀቃል።
64 1ምነው ሰማያትን ቀድደህ ብትወርድ፣ ተራሮችም በፊትህ ቢንቀጠቀጡ፤ 2እሳት ጭራሮን እንደሚያቃጥል፣ ውሃንም እንደሚያፈላ፣ ስምህ ለጠላቶችህ እንዲታወቅ፣ አሕዛብም በፊትህ ይንቀጠቀጡ ዘንድ! 3ያልጠበቅናቸውን አስፈሪ ነገሮች ባደረግህ ጊዜ፣ ወረድህ፤ ተራሮችም በፊትህ ተንቀጠቀጡ። 4ከጥንት ጀምሮ ማንም አልሰማም፤ ወይም በጆሮ አላስተዋለም፤ ዐይንም ከአንተ በቀር ለሚጠብቀው የሚሠራ ሌላ አላየም። 5በደስታ ትክክል የሆነውን የሚያደርጉትን፣ በመንገድህም እየሄዱ አንተን የሚያስቡትን ትቀበላለህ። አንተ ግን ተቈጣህ፤ እኛም ኀጢአት ሠራን፤ ከብዙ ዘመን ጀምሮ በኀጢአታችን ኖርን፤ ታዲያ መዳን እንችላለንን? 6ሁላችን እንደ ርኩስ ሰው ሆንን፤ የጽድቅ ሥራችንም ሁሉ እንደ ርኩስ ልብስ ነው፤ ሁላችንም እንደ ቅጠል ረገፍን፤ ኀጢአታችንም እንደ ነፋስ ጠራርጎ ወሰደን። 7ስምህን የሚጠራ፣ ተነሥቶ አንተን የሚይዝ የለም፤ ፊትህን ከእኛ ሰውረሃልና፣ በኀጢአታችንም እጅ አሳልፈህ ሰጥተኸናል።
8አሁን ግን አንተ አባታችን ነህ፤ እኛ ሸክላ ነን፤ አንተም ሸክላ ሠሪያችን ነህ፤ ሁላችንም የእጅህ ሥራ ነን። 9አባታችን ሆይ፣ እጅግ አትቈጣ፤ ኀጢአታችንንም ለዘላለም አታስብ። እባክህ፣ ተመልከት፤ ሁላችንም ሕዝብህ ነን። 10የተቀደሱ ከተሞችህ ምድረ በዳ ሆኑ፤ ጽዮን ምድረ በዳ፣ ኢየሩሳሌም ባድማ ሆነች። 11አባቶቻችን ያመሰገኑህበት፣ የተቀደሰውና ያማረው ቤታችን በእሳት ተቃጠለ፤ የወደድነውም ሁሉ ፍርስራሽ ሆነ። 12ከዚህ ሁሉ በኋላ፣ አባታችን ሆይ፣ ራስህን ትገታለህን? ዝም ትለህ እጅግ ታሰቃየናለህን?
