Gökleri Yar
Bu, Babamızın gökleri yarıp inmesi için edilen bir dua. Halkı savunmuyor; en iyi işlerini kirli bir giysi diye anıyor ve kimsenin Ona tutunmadığını itiraf ediyor. Tapınak yanmıştır. Bölüm yanıtsız bir soruyla bitiyor.
64 1Keşke gökleri yarıp inseydin de dağlar önünde sarsılsaydı, 2ateşin çalıları tutuşturup suyu kaynattığı gibi—adını düşmanlarına bildirmek için, öyle ki uluslar önünde titresin! 3Beklemediğimiz heybetli işler yaptığında indin ve dağlar önünde sarsıldı. 4Eski çağlardan beri hiç kimse duymadı, kulakla algılamadı; senden başka, kendisini bekleyen için iş göreni hiçbir göz görmedi. 5Sevinçle doğru olanı yapanları, yollarında yürürken seni ananları kabul edersin. Ama sen öfkelendin, biz de günah işledik; uzun zamandır günahlarımızın içindeyiz—kurtulabilir miyiz? 6Hepimiz kirli biri gibi olduk, bütün doğruluk işlerimiz kirli bir giysi gibi. Hepimiz yaprak gibi soluyoruz, günahlarımız da rüzgâr gibi bizi süpürüp götürüyor. 7Adını çağıran, sana sarılmak için kendini harekete geçiren kimse yok; çünkü yüzünü bizden gizledin ve bizi günahlarımıza teslim ettin.
8Ama şimdi, sen Babamız'sın; biz kiliz, sen çömlekçimizsin; hepimiz elinin işiyiz. 9Bu denli öfkelenme, Babamız, günahımızı sonsuza dek anımsama. Bak, ne olur—hepimiz senin halkınız. 10Kutsal kentlerin çöle döndü; Siyon çöl oldu, Yeruşalim viraneye döndü. 11Atalarımızın sana övgüler sunduğu kutsal ve güzel evimiz ateşle yakıldı, değer verdiğimiz her şey yıkıntıya döndü. 12Bütün bunlardan sonra kendini tutacak mısın, Babamız? Susup bize bu denli acı çektirecek misin?
