ကောင်းကင်ကို ဆုတ်ဖြဲတော်မူပါ

ဤအခန်းသည် ငါတို့ခမည်းတော် ကောင်းကင်ကို ဆုတ်ဖြဲ၍ ဆင်းသက်တော်မူပါစေဟု ဆုတောင်းခြင်း ဖြစ်၏။ လူတို့ဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုခြင်း မရှိဘဲ၊ သူတို့၏ အကောင်းဆုံး အကျင့်များကိုပင် ညစ်ညူးသော အဝတ်ဟု ခေါ်၍ ကိုယ်တော်ကို ဆုပ်ကိုင်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိကြောင်း ဝန်ခံ၏။ ဗိမာန်တော်သည် မီးလောင်ပြီ။ အဖြေမရသော မေးခွန်းဖြင့် အဆုံးသတ်၏။

အခန်း 64။

အို ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်ကို ဆုတ်ဖြဲ၍ ဆင်းကြွတော်မူပါစေ၊ ကိုယ်တော်၏ရှေ့တော်၌ တောင်များသည် တုန်လှုပ်ကြပါစေ။ မီးသည် ထင်းကို လောင်ကျွမ်းစေ၍ ရေကို ဆူပွက်စေသကဲ့သို့၊ ကိုယ်တော်၏နာမတော်ကို ရန်သူတို့အား သိစေခြင်းငှာ၊ လူမျိုးတို့သည် ကိုယ်တော်၏ရှေ့တော်၌ တုန်လှုပ်ကြစေခြင်းငှာတည်း။ အကျွန်ုပ်တို့ မမျှော်လင့်သော ကြောက်မက်ဖွယ်အမှုတို့ကို ကိုယ်တော် ပြုတော်မူသောအခါ၊ ကိုယ်တော် ဆင်းကြွတော်မူ၍ ကိုယ်တော်၏ရှေ့တော်၌ တောင်များသည် တုန်လှုပ်ကြကုန်၏။ ရှေးကာလမှစ၍ ကိုယ်တော်ကို စောင့်မျှော်သောသူအဖို့ ပြုတော်မူသော ကိုယ်တော်မှတစ်ပါး အခြားတစ်စုံတစ်ပါးကို အဘယ်သူမျှ မကြားဖူး၊ နားဖြင့်လည်း မသိဖူး၊ မျက်စိဖြင့်လည်း မမြင်ဖူးပါ။ ဝမ်းမြောက်စွာ တရားသောအမှုကို ပြု၍ ကိုယ်တော်၏လမ်းတို့၌ လျှောက်လှမ်းလျက် ကိုယ်တော်ကို အောက်မေ့သောသူတို့ကို ကိုယ်တော် လက်ခံတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် ကိုယ်တော် အမျက်ထွက်တော်မူသဖြင့် အကျွန်ုပ်တို့ ပြစ်မှားမိကြပါပြီ။ အကျွန်ုပ်တို့သည် ကြာမြင့်စွာ အပြစ်၌ နစ်မွန်းနေကြပါပြီ၊ အကျွန်ုပ်တို့ ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်နိုင်ကြပါမည်လော။ အကျွန်ုပ်တို့ အားလုံးသည် မစင်ကြယ်သောသူကဲ့သို့ ဖြစ်ကြပါပြီ၊ အကျွန်ုပ်တို့၏ ဖြောင့်မတ်သောအကျင့်ရှိသမျှသည် ညစ်ညူးသောအဝတ်ကဲ့သို့ ဖြစ်ကြ၏။ အကျွန်ုပ်တို့ အားလုံးသည် သစ်ရွက်ကဲ့သို့ ညှိုးနွမ်းကြ၍ အကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များသည် လေကဲ့သို့ အကျွန်ုပ်တို့ကို တိုက်လွင့်သွားပါ၏။ ကိုယ်တော်၏နာမတော်ကို ဟစ်ခေါ်သောသူ၊ ကိုယ်တော်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် နိုးကြားကြိုးစားသောသူ မရှိပါ။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် မျက်နှာတော်ကို အကျွန်ုပ်တို့ထံမှ လွှဲတော်မူ၍ အကျွန်ုပ်တို့ကို အပြစ်များ၏ လက်သို့ အပ်တော်မူပြီ။

သို့ရာတွင် ယခုမှာ ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်တို့၏ ခမည်းတော် ဖြစ်တော်မူ၏။ အကျွန်ုပ်တို့သည် ရွှံ့စေးဖြစ်၍ ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်တို့ကို ဖန်ဆင်းသော အိုးထိန်းသည် ဖြစ်တော်မူ၏။ အကျွန်ုပ်တို့ အားလုံးသည် ကိုယ်တော်၏ လက်တော်ဖြင့် ဖန်ဆင်းသောအရာ ဖြစ်ကြပါ၏။ အို အဖခမည်းတော်၊ အလွန်အမျက်ထွက်တော်မမူပါနှင့်၊ အကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်ကိုလည်း အစဉ်အမြဲ အောက်မေ့တော်မမူပါနှင့်။ ကြည့်ရှုတော်မူပါ၊ အကျွန်ုပ်တို့ အားလုံးသည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော် ဖြစ်ကြပါ၏။ ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသောမြို့တို့သည် တောကန္တာရ ဖြစ်ကြပါပြီ၊ ဇိအုန်မြို့သည် တောကန္တာရ ဖြစ်၍ ယေရုရှလင်မြို့သည် လူဆိတ်ညံရာ ဖြစ်ပါပြီ။ အကျွန်ုပ်တို့၏ ဘိုးဘေးတို့ ကိုယ်တော်ကို ချီးမွမ်းခဲ့ရာ၊ သန့်ရှင်း၍ တင့်တယ်သော အကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်တော်သည် မီးဖြင့် ကျွမ်းလောင်ခြင်းကို ခံရပါပြီ၊ အကျွန်ုပ်တို့ နှမြောတွယ်တာသမျှသည်လည်း ယိုယွင်းပျက်စီးရာ ဖြစ်ပါပြီ။ အို အဖခမည်းတော်၊ ဤအမှုအလုံးစုံ ဖြစ်ပြီးနောက် ကိုယ်တော်သည် ချုပ်တည်းလျက် နေတော်မူမည်လော။ ဆိတ်ဆိတ် နေတော်မူ၍ အကျွန်ုပ်တို့ကို အလွန်အကျွံ ဒုက္ခပေးတော်မူမည်လော။