Osmonni yorib ochgin

Bu — Otamiz osmonni yirtib, pastga tushsin, degan ibodat. U xalqni oqlamaydi: ularning eng yaxshi ishlarini iflos kiyim deb ataydi va hech kim Unga mahkam yopishmasligini tan oladi. Maʼbad yonib ketgan. Ibodat javobsiz savol bilan tugaydi.

64-bob.

Qaniydi, Sen osmonni yorib ochib, pastga tushsang, togʻlar huzuringda larzaga kelsa edi; xuddi olov xas-choʻpni yondirib, suvni qaynatgani kabi — Sening noming dushmanlaringga ayon boʻlishi uchun, toki xalqlar huzuringda titrab-qaltirasin! Sen biz kutmagan heybatli ishlarni qilganingda, pastga tushding va togʻlar huzuringda larzaga keldi. Qadim zamonlardan buyon hech kim eshitmagan, qulogʻi bilan ham anglamagan, hech bir koʻz Senga umid bogʻlab kutgan kishi uchun ish qiluvchi Sendan oʻzga hech kimni koʻrmagan. Sevinch bilan solihlik qiluvchilarni, Sening yoʻllaringda yurib Seni eslaydiganlarni Sen qarshi olasan. Lekin Sen gʻazablanding, biz esa gunoh qildik; uzoq vaqtdan buyon gunohlarimiz ichidamiz — najot topa olamizmi? Hammamiz nopok kishiga oʻxshab qoldik, barcha solih ishlarimiz esa iflos kiyimga oʻxshaydi. Hammamiz barg kabi soʻlib boramiz, gunohlarimiz esa shamol kabi bizni uchirib ketadi. Sening nomingni chaqiradigan, Senga yopishib olish uchun oʻzini qoʻzgʻaydigan hech kim yoʻq; chunki Sen yuzingni bizdan yashirding va bizni gunohlarimiz ixtiyoriga topshirding.

Ammo endi, Sen Otamizsan; biz loymiz, Sen esa bizning kulolimizsan; hammamiz Sening qoʻling ijodimiz. Ey Otamiz, bunchalik qattiq gʻazablanmagin va gunohimizni abadiy eslab yurmagin. Iltimos, nazar solgin — axir hammamiz Sening xalqingmiz. Sening muqaddas shaharlaring sahroga aylandi; Sion sahroga, Quddus vayronaga aylandi. Ota-bobolarimiz Seni ulugʻlagan muqaddas va goʻzal uyimiz olovda yonib ketdi, biz qadrlagan hamma narsa vayronaga aylandi. Shunchalik ishlardan keyin ham, Sen oʻzingni tiyib turasanmi, ey Otamiz? Jim turib, bizni bunchalik qattiq azoblaysanmi?