Isaias 64

64 ¹O, kung punitin mo lamang ang kalangitan at bumaba ka, upang ang mga bundok ay yumanig sa iyong harapan, ²kung paanong pinag-aalab ng apoy ang mga tuyong sanga at pinakukulo ang tubig—upang maipakilala ang iyong pangalan sa iyong mga kaaway, nang sa gayon ang mga bansa ay manginig sa iyong harapan! ³Nang gawin mo ang mga kagila-gilalas na bagay na hindi namin inaasahan, bumaba ka, at ang mga bundok ay yumanig sa iyong harapan. ⁴Mula pa noong unang panahon, walang nakarinig ni nakaunawa sa pandinig, walang matang nakakita ng sinumang iba pa maliban sa iyo, na kumikilos para sa naghihintay sa kanya. ⁵Tinatanggap mo ang mga masayang gumagawa ng matuwid, na umaalala sa iyo habang lumalakad sa iyong mga landas. Ngunit nagalit ka, at kami ay nagkasala; matagal na kaming nasa aming mga kasalanan—maliligtas pa kaya kami? ⁶Kaming lahat ay naging tulad ng isang marumi, at ang lahat ng aming matuwid na mga gawa ay tulad ng maruming kasuutan. Kaming lahat ay nalalanta tulad ng dahon, at ang aming mga kasalanan, tulad ng hangin, ay tumatangay sa amin. ⁷Walang sinumang tumatawag sa iyong pangalan, na gumigising sa sarili upang manghawak sa iyo; sapagkat itinago mo ang iyong mukha sa amin at ibinigay kami sa aming mga kasalanan.

⁸Ngunit ngayon, ikaw ang ating Ama; kami ang luwad, at ikaw ang aming magpapalayok; kaming lahat ay gawa ng iyong kamay. ⁹Huwag kang lubhang magalit, ating Ama, at huwag mong alalahanin magpakailanman ang aming kasalanan. Tingnan mo, nakikiusap kami—kaming lahat ay iyong bayan. ¹⁰Ang iyong mga banal na lungsod ay naging isang ilang; ang Sion ay naging isang ilang, ang Jerusalem ay isang pagkawasak. ¹¹Ang aming banal at magandang bahay, kung saan pinuri ka ng aming mga magulang, ay sinunog sa apoy, at ang lahat ng aming itinatangi ay naging isang guho. ¹²Pagkatapos ng lahat ng ito, magpipigil ka pa ba, ating Ama? Mananahimik ka pa ba at lubha kaming pahihirapan?