Ezmanan Biçirîne
Ev duayek e ku Bavê me ezman biçirîne û dakeve. Ew ji gel re nabe parêzvan, karên wan ên herî baş wek kincekî gemar bi nav dike û qebûl dike ku kes bi wî nagire. Perestgeh tê şewitandin. Ew li ser pirsekê ya bêbersiv diqede.
64 1Ax, xwezî te ezman biçirandana û tu daketayî, ku çiya li ber hebûna te bilerizin, 2weke ku agir çilo dadigire û avê dikeland—da ku navê te ji dijminên te re bê naskirin, ta ku netewe li ber hebûna te bilerizin! 3Gava te karên tirsdar kirin ên ku me li benda wan nebû, tu daketî, û çiya li ber hebûna te lerizîn. 4Ji zemanê kevnar ve, tu kesî nebihîstiye û bi guh fêm nekiriye, tu çavî ji bilî te tu kes nedîtiye, yê ku ji bo kesê ku li benda wî dimîne tevdigere. 5Tu kesên ku bi dilşadî rastiyê dikin didî pêşwazîkirin, kesên ku te bi bîr tînin dema ku di riyên te de dimeşin. Lê tu hêrs bûyî, û me guneh kir; em ji mêj ve di gunehên xwe de ne—ma em dikarin bên rizgarkirin? 6Em hemû bûne weke kesê ku ne pak e, û hemû karên me yên rast weke kincekî gemar in. Em hemû weke pelgekê diçilmisin, û gunehên me, weke bayê, me dibin. 7Tu kes tune ye ku navê te gazî bike, ku xwe hişyar bike da ku bi te bigire; çimkî te rûyê xwe ji me veşartiye û em radestî gunehên me kirine.
8Lê niha, tu Bavê me yî; em herî ne, û tu dewerkerê me yî; em hemû karê destê te ne. 9Ewqas bi tirs hêrs nebe, Bavo, û gunehê me heta hetayê bi bîr neyne. Binêre, ji kerema xwe—em hemû gelê te ne. 10Bajarên te yên pîroz bûne çol; Siyon bûye çol, Orşelîm wêranek. 11Mala me ya pîroz û spehî, cihê ku bav û kalên me li wir pesnê te didan, bi agir hatiye şewitandin, û her tiştê ku me diparast bûye wêranî. 12Piştî van hemûyan, ma tuyê xwe bigirî, Bavo? Ma tuyê bêdeng bimînî û me ewqas bi tirs biêşînî?
