آسمانونه څيرې کړه
دا يوه دعا ده چې زموږ پلار دې آسمان څيرې کړي او ښکته راشي. د خلکو دفاع نه کوي، د هغوی غوره کړنې ناپاکه جامه بولي او مني چې هیڅوک يې نه نيسي. معبد سوځول شوی. په يوې بې ځوابه پوښتنې پای ته رسېږي.
64 1اے، کاشکې چې تۀ آسمانونه څيرې کړې او راکوز شې، چې ستا د حضور نه غرونه ولړزيږى، 2لکه څنګه چې اور بوټو ته لمبه ورکوى او اوبۀ اېشوى — دې دپاره چې ستا نوم ستا دښمنانو ته ښکاره شى، چې قومونه ستا د حضور نه ولړزيږى! 3کله چې تا داسې حيرانوونکى کارونه وکړل چې مونږ يې هيله نۀ لرله، تۀ راکوز شوې، او ستا د حضور نه غرونه ولړزيدل. 4د پخوا زمانې نه، نۀ چا اورېدلى او نۀ په غوږ درک کړى، نۀ کوم سترګې ستا نه بغير بل څوک ليدلے، چې هغه د هغه چا دپاره کار کوى څوک چې د هغۀ انتظار کوى. 5تۀ هغه کسان خوشحالى ته راولې څوک چې په خوشحالۍ سره صداقت کوى، څوک چې تا يادوى کله چې هغوئ ستا په لارو روان وى. خو تۀ غصه شوې، او مونږ ګناه وکړله؛ مونږ ډېره موده په خپلو ګناهونو کښې يُو — ايا مونږ خلاصون موندلے شُو؟ 6مونږ ټول د داسې چا په شان شوى يُو څوک چې ناپاک وى، او زمونږ ټول صادقانه کارونه د ناپاکې جامې په شان دى. مونږ ټول د پاڼې په شان وچيږو، 7داسې هيڅوک نشته چې ستا نوم رايادوى، څوک چې ځان راپاڅوى چې تۀ ونيسى؛ ځکه چې تا خپل مخ زمونږ نه پټ کړے دے او مونږ دې زمونږ ګناهونو ته سپارلى يُو.
8خو اوس، تۀ زمونږ پلار يې؛ مونږ خټه يُو، او تۀ زمونږ کوزه ګر يې؛ مونږ ټول ستا د لاس کار يُو. 9دومره سخته غصه مۀ کوه، زمونږ پلاره، او زمونږ ګناه تل مۀ يادوه. مهربانى وکړه، وګوره — مونږ ټول ستا قوم يُو. 10ستا پاک ښارونه بيابان شوى دى؛ صيون بيابان شوے دے، يروشلم ويجاړه شوے دے. 11زمونږ پاک او ښائسته کور، چرته چې زمونږ پلارونو ستا ثناء بيانوله، په اور سوزولے شوے دے، او هر څۀ چې مونږ عزيز ګڼل هغه ويجاړ شوى دى. 12د دې ټولو نه پس، ايا تۀ به ځان ونيسې، زمونږ پلاره؟ ايا تۀ به خاموش پاتې شې او مونږ ته به دومره سخت عذاب راکړې؟