Mamakia ny lanitra
Vavaka izy ity mangataka amin'i Raintsika hamaky ny lanitra ka hmidina. Tsy miaro ny olona izany, fa milaza ny asa tsara indrindra ho lamba maloto ary manaiky fa tsy misy mihazona Azy. May ny tempoly. Mifarana amin'ny fanontaniana tsy navaly.
64 1Enga anie ka hovakianao ny lanitra ary hidina Ianao, mba hihorohoro eo anatrehanao ny tendrombohitra, 2tahaka ny afo mandrehitra ny kitay ka mampangotraka ny rano — mba hampahafantarana ny anaranao amin’ny fahavalonao, mba hihorohoro eo anatrehanao ny firenena! 3Fony nanao zavatra mahatalanjona izay tsy nampoinay Ianao, dia nidina Ianao, ary nihorohoro teo anatrehanao ny tendrombohitra. 4Hatramin’ny fahagola tsy nisy nandre na nahatsapa tamin’ny sofina, ary tsy nisy maso nahita afa-tsy Ianao, izay miasa ho an’ilay miandry Azy. 5Mandray tsara izay faly manao ny marina Ianao, izay mahatsiaro Anao rehefa mandeha amin’ny lalanao. Nefa tezitra Ianao, ka nanota izahay; efa ela izahay no tao amin’ny fahotanay — moa ho voavonjy va izahay? 6Nanjary tahaka ny maloto izahay rehetra, ary ny asa marina rehetra nataonay dia tahaka ny lamba maloto. Mihalazo tahaka ny ravina izahay rehetra, ary ny fahotanay, tahaka ny rivotra, no mitondra anay lavitra. 7Tsy misy miantso ny anaranao, na mifoha mba hihazona Anao; fa nanafina ny tavanao taminay Ianao ary nanolotra anay ho amin’ny fahotanay.
8Nefa ankehitriny, Ianao no Rainay; izahay no tanimanga, ary Ianao no mpanefy anay; asan’ny tananao izahay rehetra. 9Aza tezitra mafy loatra, Rainay ô, ary aza mahatsiaro ny fahotanay mandrakizay. Jereo, azafady — olonao izahay rehetra. 10Nanjary efitra ny tanànanao masina; nanjary efitra Ziona, ary rava Jerosalema. 11Ny tranonay masina sady tsara tarehy, izay nidera Anao ny razanay, dia may tamin’ny afo, ary ny zavatra rehetra nankamainay dia lasa rava. 12Na dia amin’izany rehetra izany aza, moa hihazona tena va Ianao, Rainay ô? Moa hangina va Ianao ka hampahory anay mafy loatra?
