آسمانن کي چيري ڇڏ
هي هڪ دعا آهي ته اسان جو پيءُ آسمان ڦاڙي هيٺ لهي اچي. اها ماڻهن جو بچاءُ نٿي ڪري؛ سندن چڱن ڪمن کي به گندو ڪپڙو سڏي ٿي ۽ مڃي ٿي ته ڪو به کيس مضبوطيءَ سان نٿو جهلي. هيڪل ساڙي وئي آهي. ان جي پڄاڻي هڪ اڻ ڏنل جواب واري سوال تي ٿئي ٿي.
64 1ڪاش تون آسمانن کي چيري هيٺ لهي اچين، تہ جبل تنهنجي حضور ۾ ڏڪي وڃن، 2جيئن باهه ڪانن کي ٻاري ٿي ۽ پاڻيءَ کي اباليندي آهي—تہ تون پنهنجو نالو پنهنجن مخالفن تي ظاهر ڪرين، ۽ قومون تنهنجي حضور ۾ ڏڪن! 3جڏهن تو اهڙا خوفناڪ ڪم ڪيا جن جي اسان کي اميد نہ هئي، تڏهن تون هيٺ لٿين، ۽ جبل تنهنجي حضور ۾ ڏڪي ويا. 4قديم زماني کان ڪنهن نہ ٻڌو آهي، نہ ڪنهن محسوس ڪيو آهي، نہ ڪنن سان معلوم ڪيو آهي، نہ ڪنهن اک تو کان سواءِ ڪنهن کي ڏٺو آهي، جيڪو پنهنجي انتظار ڪندڙ لاءِ ڪم ڪري ٿو. 5تون انهن کي قبول ڪرين ٿو جيڪي خوشيءَ سان سچائيءَ جا ڪم ڪن ٿا، جيڪي تنهنجين واٽن تي هلندي تو کي ياد ڪن ٿا. پر تون ڪاوڙيو، ۽ اسان گناهه ڪيو؛ اسان ڊگهي مدت کان پنهنجن گناهن ۾ آهيون—ڇا اسان بچي سگهنداسين؟ 6اسان سڀ ناپاڪ ماڻهوءَ وانگر ٿي پيا آهيون، ۽ اسان جا سڀ سچائيءَ جا ڪم ميري ڪپڙي وانگر آهن. اسان سڀ پن وانگر سڪي وڃون ٿا، ۽ اسان جا گناهه واءَ وانگر اسان کي اڏائي کڻي وڃن ٿا. 7ڪو بہ ناهي جيڪو تنهنجي نالي کي پڪاري ٿو، جيڪو تو کي جهلڻ لاءِ پاڻ کي جاڳائي ٿو؛ ڇاڪاڻ تہ تو پنهنجو منهن اسان کان لڪايو آهي ۽ اسان کي اسان جي گناهن جي حوالي ڪيو آهي.
8پر هاڻي، تون اسان جو پيءُ آهين؛ اسان مٽي آهيون ۽ تون اسان جو ڪنڀر آهين؛ اسان سڀ تنهنجي هٿ جو ڪم آهيون. 9اي اسان جا بابا، ايترو سخت نہ ڪاوڙ، ۽ اسان جو گناهه سدائين ياد نہ رک. مهرباني ڪري ڏس—اسان سڀ تنهنجا ماڻهو آهيون. 10تنهنجا پاڪ شهر بيابان ٿي ويا آهن؛ صيون بيابان ٿي ويو آهي، يروشلم ويران ٿي ويو آهي. 11اسان جو پاڪ ۽ سهڻو گھر، جتي اسان جي ابن ڏاڏن تنهنجي ساراهه ڪئي، باهه سان ٻاريو ويو آهي، ۽ اسان جون سڀ قيمتي شيون کنڊر ٿي ويون آهن. 12اي اسان جا بابا، هن سڀ ڪجھ کان پوءِ بہ ڇا تون پاڻ کي روڪي ويھندين؟ ڇا تون خاموش رهندين ۽ اسان کي ايترو سخت ڏک ڏيندين؟
