يسوع، بچائڻ تي قادر
ادوم کان رت ۾ رڱيل ڪپڙن ۾ هڪ شخص اچي ٿو، جنهن اڪيلي سر انگورن جو ڪولهو لتاڙيو، ڪو مددگار ڪونه هو. پوءِ يادگيري نرم ٿي وڃي ٿي: اسان جو پيءُ پنهنجي قوم جي ڏک ۾ ڏکويل، کين کڻي هلندو رهيو، تان جو انهن سندس روح کي رنجايو. آخر ۾ سوال آهي ته سندس رحم ڪيڏانهن ويو.
اسان جو پيءُ آيت ۾ ڳالهائي ٿو 8
63 1هي ڪير آهي جيڪو ادوم کان اچي ٿو، ڳاڙهي رنگ ۾ رڱيل ڪپڙن ۾ بصره کان، پنهنجي پوشاڪ ۾ شاهاڻو، پنهنجي وڏي طاقت سان قدم کڻندو ٿو اچي؟ ”اهو آءٌ آهيان، جيڪو سچائي جو اعلان ڪريان ٿو، بچائڻ تي قادر آهيان.“ a a v1 رسول يوحنا يسوع کي ڏٺو، جنهن رت ۾ ٻوڙيل چوغو پهريل هو ۽ پنهنجي پيءُ جي غضب جي انگورن جي ڪولهي کي لتاڙي رهيو هو — مڪاشفو 19:11-15.
2تنهنجي پوشاڪ ڇو ڳاڙهي آهي، ۽ تنهنجا ڪپڙا انگورن جي ڪولهي ۾ لتاڙيندڙ جهڙا ڇو آهن؟
3”مون اڪيلي ئي انگورن جو ڪولهو لتاڙيو آهي، ۽ قومن مان ڪو بہ مون سان گڏ نہ هو؛ مون کين پنهنجي ڪاوڙ ۾ چيڀاٽي ڇڏيو ۽ پنهنجي غضب ۾ لتاڙي ڇڏيو؛ سندن رت منهنجن ڪپڙن تي ڇنڊجي ويو، ۽ مون پنهنجي سموري پوشاڪ داغدار ڪئي. 4ڇالاءِ جو بدلي جو ڏينهن منهنجي دل ۾ هو، ۽ منهنجن ڇڏايلن جو سال اچي پهتو هو. 5مون نهاريو، پر مدد ڪرڻ وارو ڪو نہ هو؛ مون کي حيرت ٿي جو ڪنهن بہ سهارو نہ ڏنو؛ تنهنڪري منهنجي پنهنجي ٻانهن مون لاءِ نجات آندي، ۽ منهنجي غضب مون کي سهارو ڏنو. 6مون پنهنجي ڪاوڙ ۾ قومن کي لتاڙيو؛ مون پنهنجي غضب ۾ کين مست ڪيو، ۽ سندن رت زمين تي وهائي ڇڏيم.“
آءٌ اسان جي پيءُ جي پيار جو ذڪر ڪندس
7آءٌ اسان جي پيءُ جي لافاني شفقت جو ذڪر ڪندس، سندس ساراهن جو، انهن سڀني ڪمن موجب جيڪي هن اسان لاءِ ڪيا آهن، ۽ اسرائيل جي گھراڻي تي جيڪا وڏي ڀلائي ڪيائين، پنهنجي رحم موجب، پنهنجي گھڻي لافاني شفقت موجب.
8ڇالاءِ جو هن چيو تہ ”بيشڪ اهي منهنجا ماڻهو آهن، اهڙا ٻار جيڪي ڪوڙا نہ ٿيندا.“ پوءِ هو سندن بچائيندڙ ٿيو.
9سندن سڄي مصيبت ۾ هو بہ ڏکارو ٿيو، ۽ سندس حضور جي قاصد کين بچايو؛ پنهنجي پيار ۽ پنهنجي رحم سان هن کين ڇڏايو؛ هن کين مٿي کنيو ۽ قديم ڏينهن جا سڀ ڏينهن کين کڻي هليو. 10پر هنن بغاوت ڪئي ۽ سندس پاڪ روح کي ڏکايو؛ تنهنڪري هو ڦري ويو ۽ سندن دشمن ٿي پيو، ۽ پاڻ ئي هنن سان وڙهيو. 11تڏهن هن قديم ڏينهن کي، موسيٰ کي ۽ پنهنجي قوم کي ياد ڪيو. اهو ڪٿي آهي جنهن کين سمنڊ مان ٻاهر ڪڍيو، پنهنجي ڌڻ جي ريڍارن سان؟ اهو ڪٿي آهي جنهن سندن وچ ۾ پنهنجو پاڪ روح رکيو، 12جنهن پنهنجي شاندار ٻانهن موسيٰ جي ساڄي هٿ سان ڊگھي ڪئي، جنهن سندن اڳيان پاڻي ورهايو تہ پنهنجي لاءِ دائمي نالو ٺاهي، 13جنهن کين اونهن مان لنگھايو؟ بيابان ۾ گھوڙي وانگر، هو ٿڙيا نہ. 14جيئن ڍور وادي ۾ لهن ٿا، تيئن اسان جي پيءُ جي روح کين آرام ڏنو. اهڙيءَ طرح تو پنهنجي قوم جي اڳواڻي ڪئي، تہ پنهنجي لاءِ شاندار نالو ٺاهين.
آسمان مان هيٺ نهار
15آسمان مان هيٺ نهار ۽ ڏس، پنهنجي پاڪ ۽ شاندار رهائش مان. تنهنجي غيرت ۽ تنهنجا زورائتا ڪم ڪٿي آهن؟ تنهنجي دل جو جوش ۽ تنهنجو رحم مون کان روڪيا ويا آهن. 16ڇالاءِ جو تون اسان جو پيءُ آهين، جيتوڻيڪ ابراهيم اسان کي نہ ٿو سڃاڻي ۽ اسرائيل اسان کي نہ ٿو مڃي؛ تون اسان جو پيءُ آهين؛ قديم کان اسان جو ڇڏائيندڙ تنهنجو نالو آهي. 17اي اسان جا بابا، تون اسان کي پنهنجين واٽن کان ڇو ڀٽڪڻ ڏين ٿو ۽ اسان جي دل کي سخت ٿو ڪرين، تہ اسان تو کان نہ ڊڄون؟ پنهنجن ٻانهن جي خاطر، پنهنجي ميراث جي قبيلن جي خاطر موٽي اچ. 18ٿوري وقت لاءِ تنهنجي پاڪ قوم قبضي ۾ رهي؛ اسان جي دشمنن تنهنجي مقدس جاءِ کي لتاڙيو آهي. 19اسان انهن جهڙا ٿي ويا آهيون جن تي تو ڪڏهن بہ حڪومت نہ ڪئي، انهن جهڙا جن تي تنهنجو نالو نہ ڪوٺيو ويو.
