Surak ka Rama Urang, Eh Sakuliah Bumi

Kanggo pamingpin biduan. Hiji kidung. Jabur.

Sakumna bumi diajak ningali hiji hal anu dipigawé ku Rama urang: laut robah jadi daratan garing. Tuluy sorana ngaheureutan jadi kasaksian pribadi — urang diuji jeung dimurnikeun lir pérak, jalma-jalma tunggang di luhureun sirah urang, sarta Mantenna ngaluarkeun urang ka tempat anu limpah.

Pasal 66.

Surak bungah ka Rama urang, eh sakuliah bumi! Kawihkeun kamulyaan jenengan-Na; jadikeun mulya pupujian ka Mantenna. Pok ka Rama urang, “Pohara agungna padamelan Ama! Ku kakawasaan Ama anu rohaka, musuh-musuh Ama ngaringkuk payuneun Ama. Sakuliah bumi sumujud ka Ama sarta ngawihkeun pupujian ka Ama; maranehna ngawihkeun pupujian ka jenengan Ama.”

Daratang jeung tingali padamelan Rama urang, anu pikagimireun dina pangdamel-Na ka sakumna manusa. Mantenna ngarobah laut jadi tanah garing; maranehna nyorang walungan ku leumpang. Di dinya urang arasa bungah ku Mantenna. Mantenna marentah ku kakawasaana-Na salalanggengna; soca-Na ngawaskeun bangsa-bangsa—ulah sina jalma-jalma nu barontak ngagulkeun maneh.

Puji Rama urang, eh sakabeh bangsa; sina kadenge sora pupujian ka Mantenna, anu geus ngaraksa urang sangkan tetep hirup, sarta henteu ngantep suku urang tisoledat. Sabab Ama, nun Rama urang, parantos nguji ka kami; Ama parantos nyucikeun kami lir perak anu diberesihan. Ama parantos ngagiring kami kana jaring; Ama numpangkeun beban anu beurat kana tonggong kami. Ama ngantep jalma-jalma tarumpak dina sirah kami; kami parantos ngaliwatan seuneu sareng cai, nanging Ama parantos ngaluarkeun kami ka tempat anu mucekil. ^a

Abdi bade lebet ka bumi Ama kalayan kurban beuleuman; abdi bade ngalunasan jangji-jangji abdi ka Ama, jangji-jangji anu diucapkeun ku biwir abdi sarta dijangjikeun ku baham abdi nalika abdi nuju dina kasusah. Abdi bade ngahaturkeun kurban beuleuman ka Ama tina sato-sato anu lintuh, sinarengan haseup domba jalu anu dikurbankeun; abdi bade ngahaturkeun banteng sareng embe.

Daratang jeung darengekeun, eh sakabeh anu sieun ku Rama urang, abdi rek nyaritakeun naon anu geus dipidamel ku Mantenna pikeun jiwa abdi. Abdi geus sasambat ka Mantenna ku baham, sarta pupujian anu luhung aya dina letah abdi. Upama abdi miara dosa dina hate, tangtu Rama Nu Maha Kawasa moal kersa ngadangu. Tapi saestuna Rama urang parantos ngadangu; Mantenna geus maliré kana paneda abdi. Mugi dipuji Rama urang, anu henteu nampik paneda abdi sarta henteu nyabut asih satia-Na ti abdi!