زبور 66 FHB Father's Heart Bible™

66 ¹اي سڄي زمين، اسان جي پيءُ لاءِ خوشيءَ جا نعرا هڻو! ²سندس نالي جو جلوو ڳايو؛ سندس ساراهه کي شانائتو ڪريو. ³اسان جي پيءُ کي چئو تہ ”تنهنجا ڪم ڪيڏا نہ ڀوائتا آهن! تنهنجي وڏي قدرت سبب تنهنجا دشمن تنهنجي اڳيان ڏڪن ٿا. ⁴سڄي زمين تنهنجي سجدو ڪري ٿي ۽ تنهنجي ساراهه ڳائي ٿي؛ اُهي تنهنجي نالي جي ساراهه ڳائين ٿا.“

⁵اچو ۽ اسان جي پيءُ جا ڪم ڏسو، جيڪو سڀني ماڻهن سان پنهنجن ڪمن ۾ ڀوائتو آهي. ⁶هن سمنڊ کي سڪل زمين ڪري ڇڏيو؛ اُهي درياهه مان پيادل لنگهي ويا. اُتي اسان هن ۾ خوش ٿياسين. ⁷هو پنهنجي قدرت سان سدائين حڪومت ڪري ٿو؛ سندس اکيون قومن تي نظر رکن ٿيون— باغي پاڻ کي مٿاهون نہ ڪن.

⁸اي سڀ قومون، اسان جي پيءُ کي مبارڪ چئو؛ سندس ساراهه جو آواز ٻڌڻ ۾ اچي، ⁹جنهن اسان کي جيئرن ۾ قائم رکيو آهي ۽ اسان جي پيرن کي ڦسلڻ نہ ڏنو آهي. ¹⁰ڇاڪاڻ تہ اي اسان جا بابا، تو اسان کي پرکيو آهي؛ تو اسان کي ائين صاف ڪيو آهي جيئن چاندي صاف ڪئي ويندي آهي. ¹¹تو اسان کي ڄار ۾ آندو؛ اسان جي پٺن تي ڏاڍو ڳرو بار رکيو. ¹²تو ماڻهن کي اسان جي مٿن تان سوار ٿيڻ ڏنو؛ اسين باهه ۽ پاڻيءَ مان لنگهياسين، تڏهن بہ تو اسان کي گهڻائيءَ واري جاءِ تي ڪڍي آندو آهي. ^a a v12 ”اسان جي مٿن تان سوار ٿيڻ“ هڪ قديم محاورو آهي، جنهن جو مطلب مڪمل طرح غلام ۽ محڪوم ٿيڻ آهي.

¹³آءٌ سڙندڙ قربانيون کڻي تنهنجي گهر ۾ ايندس؛ آءٌ تو سان ڪيل پنهنجا واعدا پورا ڪندس، ¹⁴اُهي واعدا جيڪي مصيبت ۾ هئڻ وقت منهنجي چپن ڪيا ۽ منهنجي وات ڪيا. ¹⁵آءٌ تو لاءِ پلريل جانورن جون سڙندڙ قربانيون، مينڍن جي قربانيءَ جي دونهين سان گڏ پيش ڪندس؛ آءٌ ڍڳا ۽ ٻڪرا پيش ڪندس.

¹⁶اي اسان جي پيءُ کان ڊڄندڙؤ، سڀ اچي ٻڌو، ۽ آءٌ ٻڌائيندس تہ هن منهنجي جان لاءِ ڇا ڪيو آهي. ¹⁷مون پنهنجي وات سان کيس سڏ ڪيو، ۽ منهنجي زبان تي مٿاهين ساراهه هئي. ¹⁸جيڪڏهن مون پنهنجي دل ۾ گناهه کي سانڍي رکيو هجي ها، تہ مالڪ پيءُ نہ ٻڌي ها. ¹⁹پر سچ پچ اسان جي پيءُ ٻڌو آهي؛ هن منهنجي دعا تي ڌيان ڏنو آهي. ²⁰اسان جو پيءُ مبارڪ هجي، جنهن منهنجي دعا رد نہ ڪئي ۽ پنهنجي عهد واري لافاني شفقت مون کان هٽائي نہ ڇڏي!