Kumpulan ti Jaman Hiskia

Disalin ku jalma-jalma Hiskia, sarta pinuh pisan ku babandingan: apel emas, salju dina usum panen, huntu anu ruksak, cuka dina soda, kota anu teu dikuta. Papatahna konkrit, ti ulah maju-maju di hareupeun raja nepi ka ulah kaleuleuwihi nganjang ka tatangga.

Pasal 25.

Ieu oge papatah-papatah Suleman, anu disalin ku para ponggawa Hiskia raja Yuda. Kamulyaan Rama urang teh nyumputkeun hiji perkara, tapi kamulyaan raja-raja mah nalungtik perkara nepi ka kapanggih. Saperti langit nu luhur jeung bumi nu jero, kitu deui hate raja-raja mah teu bisa dijugjugan. Piceun kokotor tina perak, tangtu bakal kaluar wadah pikeun tukang perak. Singkirkeun jalma jahat ti payuneun raja, tangtu tahtana bakal kukuh ku kaadilan. Ulah ngagulkeun maneh di payuneun raja, jeung ulah nangtung dina tempat para gegeden; sabab leuwih hade dititah, “Ka dieu, ka luhur,” ti batan dipernahkeun ka tempat nu handap di hareupeun menak nu katingali ku maneh. Ulah gagabah asup kana pacengkadan, sabab naon nu bakal dipigawe ku maneh engkena mun tatangga maneh ngerakeun maneh? Bela perkara maneh jeung tatangga maneh sorangan, tapi ulah ngabukakeun rasiah batur, bisi jalma nu ngadenge ngerakeun maneh, jeung ngaran goreng maneh moal leungit salilana. Ucapan nu kasebut dina waktu nu merenah teh lir apel emas dina wadah perak. Lir ali emas atawa perhiasan emas murni, nya kitu pepeling nu wijaksana pikeun ceuli nu daek ngadenge. Lir tiisna salju dina mangsa panen, nya kitu utusan nu satia pikeun nu ngutus manehna; manehna nyegerkeun jiwa dununganana. Lir mega jeung angin anu teu mawa hujan, nya kitu jalma nu agul ku pamere anu tacan kungsi dibikeun. Ku kasabaran, hiji pamingpin bisa diluluh, jeung letah nu lemes bisa numbuk tulang. Mun manggih madu, dahar saperluna bae, bisi kaleuleuwihi tuluy utah. Ulah teuing mindeng ngadatangan imah tatangga maneh, bisi manehna bosen ku maneh tuluy ngewa ka maneh. Lir pentung, pedang, jeung panah nu seukeut, nya kitu jalma nu mere kasaksian palsu ngalawan tatanggana. Lir huntu nu ruksak atawa suku nu pengkor, nya kitu ngandelkeun jalma nu teu satia dina mangsa susah. Lir jalma nu muka baju dina poe tiis, lir cuka nu dikucurkeun kana soda, nya kitu jalma nu ngawihkeun lagu pikeun hate nu keur nalangsa. Mun musuh maneh lapar, bere roti sina dahar, jeung mun manehna halabhab, bere cai sina nginum; sabab ku kitu maneh numpukkeun ruhay seuneu dina sirahna, jeung Rama urang bakal maparin ganjaran ka maneh. Angin kaler mawa hujan, jeung letah nu sok ngarasiahan mawa paroman nu ambek. Leuwih hade cicing di juru hateup ti batan sabumi jeung pamajikan nu resep paseya. Lir cai tiis pikeun jiwa nu kacape, nya kitu beja hade ti nagri nu jauh. Lir cinyusu nu kiruh atawa sumber cai nu kotor, nya kitu jalma bener nu ngelehan ka nu jahat. Teu hade teuing loba dahar madu, teu hade oge neangan kamulyaan sorangan. Lir kota nu geus dibobol tur ditinggalkeun taya kutana, nya kitu jalma nu teu bisa ngadalian dirina sorangan.