Berhevoka Hizkiya

Ji aliyê zilamên Hizkiya ve hatine nivîsandin, û bi awayekî neasayî tijî wekhevî ne: sêvên zêr, berf di dema dirûnê de, diranekî xerab, sihik li ser sodayê, bajarekî bê sûr. Şîreta wê berbiçav e, ji xwe-mezin-nekirina li ber padîşah heta neçûna pir caran mala cîran.

Beş 25.

Ev jî gotinên hîkmetê yên Silêman in, ku zilamên Hizkiya padîşahê Cihûdayê jê nivîsîne. Veşartina tiştekî rûmeta Bavê me ye, lê lêgerîna tiştekî rûmeta padîşahan e. Çawa ku ezman bilind û erd kûr e, dilê padîşahan jî wusa lênegerbar e. Xirûşê ji zîv dûr bike, wê ji zêrkar re firaqek derkeve. Xerabkar ji ber padîşah dûr bike, wê textê wî bi rastiyê were saz kirin. Li ber padîşah xwe mezin neke, û li cihê mezinan rawestî; çimkî çêtir e ku ji te re bê gotin: “Were jor,” ne ku li ber mîrekî ku tu dibînî tu bikevî cihekî jêrîn. Lezê nede nav pevçûnê, çimkî di dawiyê de tê çi bikî, gava cîranê te te şermezar bike? Doza xwe bi cîranê xwe re bike, lê sira yekî din eşkere meke, nebe ku yê ku vê dibihîze te şermezar bike, û navê te yê xerab tu caran nere. Peyveke ku di dema xwe de tê gotin, mîna sêvên zêr in di nav teşiyên zîv de. Mîna gustîlkeke zêr an xemleke zêrê sererast, serastkirina bi hîkmet ji guhekî guhdar re ye. Mîna seqema berfê di dema dirûnê de, qasidekî dilsoz ji yên ku ew dişînin re wusa ye; ew canê axayên xwe teze dike. Mîna ewr û bayê bê baran, ew kes e ku bi diyariyeke ku qet nehatiye dayîn pesnê xwe dide. Bi sebrê serwerek tê razî kirin, û zimanekî nerm hestî dişkîne. Heke tu hingiv bibînî, tenê bi têra xwe bixwe, nebe ku zêde bixwî û vereşî. Pir caran neçe mala cîranê xwe, nebe ku ew ji te bêzar bibe û ji te nefret bike. Mîna gurzek, şûrek û tîreke tûj, ew kes e ku li dijî cîranê xwe şahidiya derewîn dide. Mîna diranekî xerab an lingekî ji cih çûyî, pişta xwe bi kesekî bêbext girêdan di dema tengiyê de wusa ye. Mîna yê ku di rojeke sar de kincê xwe ji xwe dike, mîna sîrkeya ku li ser soda tê rijandin, ew kes e ku ji dilekî giran re stran dibêje. Heke dijminê te birçî be, jê re nan bide ku bixwe, û heke tî be, jê re av bide ku vexwe; çimkî tê komên êgir li ser serê wî bikî, û Bavê me wê xelata te bide. Bayê bakur baranê tîne, û zimanekî veşartî rûyên hêrs. Çêtir e ku mirov li kûncekî banî bijî, ne ku di maleke hevpar de bi jineke pevçûnker re. Mîna ava sar ji canekî westiyayî re, mizgîniya ji welatekî dûr wusa ye. Mîna kaniyeke herrî bûyî an çavkaniyeke gemarî, mirovekî rast ê ku li ber xerabkaran ricifî wusa ye. Ne baş e ku mirov hingiv zêde bixwe, ne jî ku li pey rûmeta xwe bigere. Mîna bajarekî ku hatiye şikandin û bê sûr maye, mirovekî ku ruhê xwe di bin destê xwe de nagire wusa ye.