پنجين توتاريءَ جو وڄڻ
اتاهه کلي ٿو ۽ انساني منهن وارا ٽڏا هر ان شخص کي پنجن مهينن تائين عذاب ڏين ٿا جنهن وٽ اسان جي پيءُ جي مهر ناهي؛ ماڻهو موت ڳوليندا آهن پر مري نٿا سگهن. پوءِ ويهه ڪروڙ گھوڙي سوار انسانن جو ٽيون حصو ماري ٿا. بچيلا پنهنجا بت، قتل ۽ چوريون جاري رکن ٿا. هتي ڪابه شيءِ ڪنهن کي توبهه تائين نٿي آڻي.
9 1پنجين فرشتي توتاري وڄائي، تڏهن مون آسمان کان زمين تي ڪريل هڪ تارو ڏٺو، ۽ کيس پاتال جي کوهه جي ڪنجي ڏني وئي. 2هن پاتال جو کوهه کوليو، تہ کوهه مان وڏي ڀٺيءَ جي دونهين جهڙو دونهون مٿي چڙهيو؛ ۽ کوهه جي دونهين سبب سج ۽ هوا اونداها ٿي ويا. 3پوءِ دونهين مان ٽڏا نڪري زمين تي آيا، ۽ کين زمين جي وڇن جهڙو زور ڏنو ويو. 4کين چيو ويو تہ زمين جي گاهه، ساوا ٻوٽا يا وڻ کي نقصان نہ پهچائين، رڳو انهن ماڻهن کي پهچائين جن جي پيشانيءَ تي اسان جي پيءُ جي مهر ناهي. a a v4 هيءَ مهر انهن کي ظاهر ڪري ٿي جيڪي اسان جي پيءُ جا آهن؛ اها اُها ئي مهر آهي جيڪا ستين باب ۾ سندس ٻانهن لاءِ بيان ڪئي وئي آهي. 5کين انهن کي ماري ڇڏڻ جي اجازت نہ ڏني وئي، پر پنج مهينا ستائڻ جي ڏني وئي؛ اهو عذاب اهڙو هو جهڙو وڇو ڪنهن کي ڏنگ هڻڻ مهل ڏئي ٿو. 6انهن ڏينهن ۾ ماڻهو موت کي ڳوليندا پر لڀي نہ سگهندا، مرڻ جي آرزو ڪندا پر موت کانئن ڀڄي ويندو.
7ٽڏا جنگ لاءِ تيار ڪيل گھوڙن جهڙا هئا؛ سندن مٿن تي سون جهڙا تاج هئا، ۽ سندن منهن ماڻهن جي منهن جهڙا هئا. 8سندن وار عورتن جي وارن جهڙا هئا، ۽ سندن ڏند شينهن جي ڏندن جهڙا هئا. 9سندن ڇاتيءَ جا ڪوچ لوهه جهڙا هئا، ۽ سندن پرن جو آواز جنگ ڏانهن ڊوڙندڙ گھڻن گھوڙن ۽ رٿن جهڙو هو. 10سندن پڇڙا وڇن جهڙا ۽ ڏنگ وارا هئا؛ انهن ۾ ماڻهن کي پنج مهينا نقصان پهچائڻ جو زور هو. 11پاتال جو فرشتو سندن بادشاهه آهي، جنهن جو نالو عبراني ۾ هلاڪت ۽ يوناني ۾ اپلون آهي. b b v11 ٻنهي نالن جو مطلب ”تباهه ڪندڙ“ آهي.
12پهريون افسوس گذري ويو آهي؛ ڏس، انهن کان پوءِ اڃا ٻه افسوس اچڻا آهن.
13پوءِ ڇهين فرشتي پنهنجي توتاري وڄائي، ۽ مون اسان جي پيءُ جي اڳيان سونيري قربانگاهه جي چئن سڱن مان هڪ آواز ٻڌو، 14جنهن توتاري وارو ڇهين فرشتي کي چيو تہ ”وڏي درياءَ فرات وٽ ٻڌل چئني فرشتن کي آزاد ڪر.“
15جيڪي چار فرشتا انهيءَ ڪلاڪ، ڏينهن، مهيني ۽ سال لاءِ تيار ڪيل هئا، سي ڇڏيا ويا تہ ماڻهن جي ٽئين حصي کي ماري ڇڏين. 16گھوڙيسوار لشڪرن جو تعداد ويهه ڪروڙ هو؛ مون سندن تعداد ٻڌو. 17مون رويا ۾ گھوڙا ۽ سندن سوار هن طرح ڏٺا: سندن ڇاتيءَ جا ڪوچ باهه، نيلم ۽ گندرف جهڙن رنگن وارا هئا؛ گھوڙن جا مٿا شينهن جي مٿن جهڙا هئا، ۽ سندن وات مان باهه، دونهون ۽ گندرف نڪرندا هئا. 18هنن ٽنهي آفتن، يعني سندن وات مان نڪتل باهه، دونهين ۽ گندرف، ماڻهن جي ٽئين حصي کي ماري ڇڏيو. 19گھوڙن جو زور سندن وات ۽ پڇڙن ۾ آهي؛ سندن پڇڙا نانگن جهڙا آهن، جن کي مٿا آهن، ۽ انهن سان اهي ماڻهن کي ڏکوئين ٿا.
20باقي ماڻهو، جيڪي انهن آفتن سان نہ ماريا ويا، سي پنهنجن هٿن جي ٺاهيل شين کان اڃا بہ ڦري نہ آيا؛ ڀوتن ۽ سون، چانديءَ، ٽامي، پٿر ۽ ڪاٺيءَ جي انهن بتن جي پوڄا ڪندا رهيا، جيڪي نہ ڏسي سگهن ٿا، نہ ٻڌي سگهن ٿا ۽ نہ هلي سگهن ٿا. 21نڪي هنن پنهنجن خونن، جادوگريءَ، حرامڪاريءَ ۽ چورين کان توبهه ڪئي.
