स्तोत्रसंहिता 42

42 ¹ जसे हरिण पाण्याच्या प्रवाहांसाठी व्याकुळ होते, तसा माझा जीव तुझ्यासाठी व्याकुळ होतो, माझ्या पित्या.

² माझा जीव माझ्या पित्यासाठी तहानलेला आहे, जिवंत पित्यासाठी. मी केव्हा येऊन त्याच्यासमोर हजर होईन? ³ माझे अश्रूच माझे अन्न झाले आहेत रात्रंदिवस, आणि दिवसभर ते मला म्हणतात, “तुझा देव कोठे आहे?”

⁴ या गोष्टींची मी आठवण करतो, आणि माझा जीव ओतून टाकतो: कसा मी लोकसमुदायाबरोबर जात असे आणि आनंदाच्या जयघोषांनी व स्तुतिगीतांनी त्यांना मिरवणुकीने आमच्या पित्याच्या घरी नेत असे, आनंद साजरा करणाऱ्या मोठ्या जनसमुदायासह.

⁵ हे माझ्या जिवा, तू का खिन्न झाला आहेस, आणि माझ्या अंतर्यामी तू का अस्वस्थ झाला आहेस? आमच्या पित्यावर आशा ठेव; कारण मी पुन्हा त्याची स्तुती करीन, तो माझे तारण व माझा पिता आहे.

⁶ माझ्या पित्या, माझा जीव माझ्या अंतर्यामी खिन्न झाला आहे; म्हणून मी आठवण करतो तुझी, यार्देनेच्या व हर्मोनाच्या प्रदेशातून, मिसार पर्वतावरून.

⁷ खोल पाणी तुझ्या धबधब्यांच्या गर्जनेने खोल पाण्याला हाक मारते; तुझ्या सर्व लाटा व तुझे तरंग माझ्यावरून लोटले आहेत. ⁸ दिवसा आमचा पिता आपली कराराची प्रेमदया आज्ञापितो, आणि रात्री त्याचे गीत माझ्याबरोबर असते, माझ्या जीवनाच्या पित्याला केलेली प्रार्थना.

⁹ मी माझ्या पित्याला, माझ्या खडकाला म्हणतो, “तू मला का विसरलास? शत्रूच्या जुलमामुळे मी शोक करीत का फिरतो?” ¹⁰ माझ्या हाडांतील प्राणघातक जखमेप्रमाणे, माझे वैरी हिणवतात मला, आणि दिवसभर ते मला म्हणतात, “तुझा देव कोठे आहे?”

¹¹ हे माझ्या जिवा, तू का खिन्न झाला आहेस, आणि माझ्या अंतर्यामी तू का अस्वस्थ झाला आहेस? आमच्या पित्यावर आशा ठेव; कारण मी पुन्हा त्याची स्तुती करीन, तो माझे तारण व माझा पिता आहे.