Jiwa nu Hanaang
Kanggo pamingpin paniron. Hiji jabur hikmah ti bani Korah.
Kapisah ti Bait Suci sarta dipoyok ku 'Mana Allah manéh?', nu ngawih émut kumaha manéhna kungsi mingpin balaréa dina pésta anu ayeuna teu bisa diilwuan deui. Dua kali manéhna nanya ka jiwana sorangan anu keur nalangsa, sarta ngajawabna ku cara anu sarua: ngarep-ngarep ka Rama urang, abdi baris muji Mantenna deui.
42 1Lir uncal anu hanaang hayang cai ti walungan, kitu jiwa abdi hanaang ka Ama, nun Ama.
2Jiwa abdi halabhab ka Ama, ka Ama anu jumeneng. Iraha abdi tiasa sumping sarta nembongan ka payuneuna-Na? 3Cipanon abdi anu jadi tuangeun abdi, beurang jeung peuting, bari saban poe ka abdi diomongkeun, “Mana Allah maneh teh?”
4Ieu sagala rupa nu ku abdi dikemutan, bari jiwa abdi dicurahkeun: kumaha abdi biasa indit jeung rombongan sarta mingpin aranjeunna ngariring ka Bait Rama urang, bari surak-surak gumbira jeung nyanyian pupujian, hiji balaraya nu keur ngarayakeun.
5Ku naon manghelas, eh jiwa abdi, jeung ku naon manghanjakal di jero diri abdi? Sing muntang ka Rama urang; sabab abdi bakal muji deui ka Mantenna, Jurusalamet abdi jeung Ama abdi.
6Nun Ama, jiwa abdi manghelas di jero diri abdi; ku margi kitu abdi ngemutan ka Ama ti tanah Yordan sareng Hermon, ti Gunung Mizar.
7Jero ngagero ka jero bareng jeung gumuruhna curug-curug Ama; sakabeh alun jeung ombak Ama geus nyapukeun abdi. 8Beurang Rama urang maparin timbalan asih satiana-Na, sareng peuting nyanyian-Na reujeung abdi, hiji paneja ka Rama tina hirup abdi.
9Abdi unjukan ka Ama, batu karang abdi, “Ku naon Ama ngalirwakeun abdi? Ku naon abdi kudu ngider bari sedih ku sabab panganiaya ti musuh?” 10Lir raheut anu matak maot dina tulang-tulang abdi, musuh-musuh abdi ngahina ka abdi, bari saban poe ka abdi diomongkeun, “Mana Allah maneh teh?”
11Ku naon manghelas, eh jiwa abdi, jeung ku naon manghanjakal di jero diri abdi? Sing muntang ka Rama urang; sabab abdi bakal muji deui ka Mantenna, Jurusalamet abdi jeung Ama abdi.