Η ψυχή που διψά

Στον πρωτοψάλτη. Διδακτικός ψαλμός των γιων του Κορέ.

Αποκομμένος από τον ναό και χλευασμένος με το «Πού είναι ο Θεός σου;», ο ψαλμωδός θυμάται πώς οδηγούσε το πλήθος της γιορτής, στο οποίο δεν μπορεί πια να ενωθεί. Δύο φορές ρωτά την ίδια του την καταβεβλημένη ψυχή και της απαντά με τον ίδιο τρόπο: έλπιζε στον Πατέρα μας, θα τον υμνήσω ξανά.

Κεφάλαιο 42.

Όπως το ελάφι λαχταρά τα ρυάκια με νερό, έτσι λαχταρά κι η ψυχή μου εσένα, Πατέρα μου.

Διψά η ψυχή μου για τον Πατέρα μου, για τον ζωντανό Πατέρα. Πότε θα μπορέσω να έρθω και να παρουσιαστώ μπροστά του; Τα δάκρυά μου έγιναν τροφή μου μέρα και νύχτα, καθώς μου λένε όλη μέρα: «Πού είναι ο Θεός σου;»

Αυτά θυμάμαι, καθώς ξεχύνω την ψυχή μου: πώς βάδιζα μαζί με το πλήθος και το οδηγούσα σε πομπή προς τον οίκο του Πατέρα μας, με χαρούμενες κραυγές και ύμνους δοξολογίας, ένα μεγάλο πλήθος που γιόρταζε.

Γιατί είσαι θλιμμένη, ψυχή μου, και γιατί αναταράζεσαι μέσα μου; Έλπισε στον Πατέρα μας· γιατί θα τον δοξολογήσω ξανά, τη σωτηρία μου και τον Πατέρα μου.

Πατέρα μου, η ψυχή μου είναι θλιμμένη μέσα μου· γι' αυτό σε θυμάμαι από τη γη του Ιορδάνη και του Ερμών, από το όρος Μισάρ.

Άβυσσος καλεί άβυσσο στο βουητό των καταρρακτών σου· όλα τα κύματά σου κι οι φουσκοθαλασσιές σου πέρασαν από πάνω μου. Τη μέρα ο Πατέρας μας προστάζει την πιστή αγάπη του, και τη νύχτα το τραγούδι του είναι μαζί μου, μια προσευχή στον Πατέρα της ζωής μου.

Λέω στον Πατέρα μου, τον βράχο μου: «Γιατί με ξέχασες; Γιατί τριγυρίζω πενθώντας εξαιτίας της καταπίεσης του εχθρού;» Σαν θανάσιμη πληγή στα κόκαλά μου, οι αντίπαλοί μου με χλευάζουν, καθώς μου λένε όλη μέρα: «Πού είναι ο Θεός σου;»