Susayan Can
Müzik şefi için. Korahoğulları'nın bir bilgelik mezmuru.
Tapınaktan uzak düşmüş ve 'Tanrın nerede?' diye alay edilen ezgici, artık katılamadığı bayram alayına önderlik ettiği günleri anımsar. İki kez kendi çöken canını sorgular ve aynı biçimde yanıtlar: Babamız'a umut bağla, onu yine öveceğim.
42 1Geyik akarsuları nasıl özlerse, canım da seni öyle özler, ey Babam.
2Canım Babama, yaşayan Babaya susadı. Ne zaman gidip onun huzuruna çıkacağım? 3Gözyaşlarım gece gündüz ekmeğim oldu, gün boyu bana, «Nerede Tanrın?» dedikleri için.
4Şunları anımsıyorum, içimi dökerken: Nasıl kalabalıkla birlikte gider, alay halinde onlara öncülük ederek Babamız'ın evine götürürdüm; sevinç çığlıkları ve şükran ezgileriyle, bayram eden büyük bir kalabalıkla.
5Neden üzgünsün, ey canım, neden içimde böyle çalkalanıyorsun? Babamız'a umut bağla; çünkü O'nu yine öveceğim, kurtuluşum ve Babam olan O'nu.
6Babam, canım içimde üzgün; bu yüzden seni anımsıyorum Şeria diyarından ve Hermon'dan, Misar Dağı'ndan.
7Engin, çağlayanlarının gürültüsüyle engini çağırıyor; bütün sellerin ve dalgaların üzerimden geçti. 8Gündüz Babamız vefalı sevgisini buyurur, gece de ezgisi benimledir, yaşamımın Babası'na bir dua.
9Babama, kayama derim ki: «Neden beni unuttun? Düşmanın baskısı yüzünden neden yaslı geziyorum?» 10Kemiklerimde ölümcül bir yara gibi, hasımlarım beni aşağılıyor, gün boyu bana, «Nerede Tanrın?» dedikleri için.
11Neden üzgünsün, ey canım, neden içimde böyle çalkalanıyorsun? Babamız'a umut bağla; çünkü O'nu yine öveceğim, kurtuluşum ve Babam olan O'nu.
