તરસતો જીવ
સંગીત નિર્દેશક માટે. કોરાના પુત્રોનું એક જ્ઞાનગીત.
મંદિરથી વિખૂટો પડેલો અને ‘તારો ઈશ્વર ક્યાં છે?’ એવાં મહેણાં સાંભળતો ગાયક યાદ કરે છે કે પર્વના જે જનસમૂહમાં તે હવે જોડાઈ શકતો નથી, તેની આગેવાની તે કરતો હતો. બે વાર તે પોતાના હતાશ જીવને પ્રશ્ન કરે છે અને બંને વાર એક જ ઉત્તર આપે છે: આપણા પિતા પર આશા રાખ, હું ફરી તેમની સ્તુતિ કરીશ.
42 1જેમ હરણ પાણીના ઝરણાં માટે તલપે છે, તેમ મારો જીવ તમારા માટે તલપે છે, મારા પિતા.
2મારો જીવ મારા પિતા માટે, જીવતા પિતા માટે તરસે છે. હું ક્યારે આવીને તેમની આગળ હાજર થઈશ? 3મારાં આંસુ રાતદિવસ મારો ખોરાક બન્યાં છે, જ્યારે તેઓ દિવસભર મને કહે છે, “તારો ઈશ્વર ક્યાં છે?”
4આ વાતો હું યાદ કરું છું, જ્યારે હું મારો જીવ ઠાલવું છું: હું કેવી રીતે ટોળા સાથે જતો અને હર્ષનાદ તથા સ્તુતિગીતો સાથે તેમને સરઘસમાં દોરીને આપણા પિતાના ઘરમાં જતો, ઉત્સવ કરતી મોટી ભીડ સાથે.
5હે મારા જીવ, તું કેમ નિરાશ છે, અને તું મારામાં કેમ વ્યાકુળ છે? આપણા પિતા પર આશા રાખ; કારણ કે હું ફરીથી તેમની સ્તુતિ કરીશ, મારો ઉદ્ધાર અને મારા પિતા.
6હે મારા પિતા, મારો જીવ મારામાં નિરાશ છે; તેથી યર્દન તથા હેર્મોનના દેશમાંથી, મિસ્આર પર્વત પરથી હું તમને યાદ કરું છું.
7તમારા ધોધના ગર્જનારવે ઊંડાણ ઊંડાણને હાંક મારે છે; તમારાં સર્વ મોજાં તથા તરંગો મારા પર ફરી વળ્યાં છે. 8દિવસે આપણા પિતા પોતાનો કરારપ્રેમ ફરમાવે છે, અને રાત્રે તેમનું ગીત મારી સાથે છે, મારા જીવનના પિતાને પ્રાર્થના.
9હું મારા પિતાને, મારા ખડકને કહું છું, “તમે મને કેમ વીસરી ગયા? શત્રુના જુલમને લીધે હું કેમ શોક કરતો ફરું છું?” 10મારા હાડકાંમાં પ્રાણઘાતક ઘાની જેમ, મારા વૈરીઓ મને મહેણાં મારે છે, જ્યારે તેઓ દિવસભર મને કહે છે, “તારો ઈશ્વર ક્યાં છે?”
11હે મારા જીવ, તું કેમ નિરાશ છે, અને તું મારામાં કેમ વ્યાકુળ છે? આપણા પિતા પર આશા રાખ; કારણ કે હું ફરીથી તેમની સ્તુતિ કરીશ, મારો ઉદ્ધાર અને મારા પિતા.