اڃايل روح
سازندن جي سردار لاءِ. ڪورح جي پٽن جو حڪمت وارو زبور.
هيڪل کان ڪٽجي ۽ ”تنهنجو خدا ڪٿي آهي؟“ جي طعنن هيٺ، ڳائيندڙ انهيءَ ميلي واري ميڙ جي اڳواڻي ياد ڪري ٿو جنهن ۾ هاڻي شامل نٿو ٿي سگهي. ٻه ڀيرا هو پنهنجي اداس جان کان پڇي ٿو، ۽ ٻنهي ڀيرا ساڳيو جواب ڏئي ٿو: اسان جي پيءُ تي اميد رک، آءٌ وري سندس ساراهه ڪندس.
42 1جيئن هرڻي پاڻيءَ جي نهرن لاءِ تڙپي ٿي، تيئن منهنجو روح تو لاءِ، اي بابا، تڙپي ٿو.
2منهنجو روح منهنجي پيءُ لاءِ، جيئري پيءُ لاءِ اڃايل آهي. آءٌ ڪڏهن اچي سندس اڳيان حاضر ٿيندس؟ 3منهنجا ڳوڙها ڏينهن رات منهنجي ماني ٿيا آهن، ۽ اهي سڄو ڏينهن مون کي چوندا رهن ٿا تہ ”تنهنجو خدا ڪٿي آهي؟“
4جڏهن آءٌ پنهنجو روح اوتي ڇڏيان ٿو، تڏهن اهي ڳالهيون ياد ڪريان ٿو: ڪيئن آءٌ ميڙ سان گڏجي هلندو هوس ۽ انهن کي اسان جي پيءُ جي گهر ڏانهن جلوس ۾ هلائيندو هوس، خوشيءَ جي نعرن ۽ ساراهه جي گيتن سان، جشن ملهائيندڙ وڏي ميڙ سان.
5اي منهنجا روح، تون ڇو مايوس آهين، ۽ منهنجي اندر ۾ ڇو بيچين آهين؟ اسان جي پيءُ تي اميد رک، ڇاڪاڻ تہ آءٌ وري سندس ساراهه ڪندس، جيڪو منهنجي نجات ۽ منهنجو پيءُ آهي.
6اي بابا، منهنجو روح منهنجي اندر ۾ مايوس آهي، تنهنڪري آءٌ تو کي اردن ۽ حرمون جي ملڪ کان، مزعار جبل کان ياد ڪريان ٿو.
7تنهنجي آبشارن جي گجگوڙ تي اونهائي اونهائيءَ کي سڏي ٿي؛ تنهنجيون سڀ موجون ۽ لهرون مون مٿان وهي ويون آهن. 8ڏينهن جو اسان جو پيءُ پنهنجي عهد واري شفقت کي حڪم ڏئي ٿو، ۽ رات جو سندس گيت مون سان گڏ آهي، منهنجي زندگيءَ جي پيءُ ڏانهن دعا.
9آءٌ پنهنجي پيءُ کي، پنهنجي پٿر کي چوان ٿو تہ ”تو مون کي ڇو وساري ڇڏيو آهي؟ دشمن جي ظلم سبب آءٌ ماتم ڪندو ڇو ڦرندو رهان ٿو؟“ 10منهنجي هڏن ۾ جان ليوا زخم وانگر، منهنجا مخالف مون کي طعنا ڏين ٿا، ۽ اهي سڄو ڏينهن مون کي چون ٿا تہ ”تنهنجو خدا ڪٿي آهي؟“
11اي منهنجا روح، تون ڇو مايوس آهين، ۽ منهنجي اندر ۾ ڇو بيچين آهين؟ اسان جي پيءُ تي اميد رک، ڇاڪاڻ تہ آءٌ وري سندس ساراهه ڪندس، جيڪو منهنجي نجات ۽ منهنجو پيءُ آهي.
