بيوسن کي ڏسندڙ

ڳائيندڙن جي اڳواڻ لاءِ. دائود جو زبور.

بيماريءَ جي بستري تي دعا، جيڪا هڪ واعدي تي ٻڌل آهي: اسان جو پيءُ انهيءَ کي سنڀالي ٿو جيڪو بيوس جو خيال رکي. ملاقاتي گپ گڏ ڪن ٿا ۽ ٻاهر وڃي ان کي پکيڙين ٿا؛ دشمن حساب ڪن ٿا ته هو ڪيترو جلد مرندو. سڀ کان سخت ڌڪ اهو ڀروسي وارو دوست آهي جنهن سندس ماني کاڌي.

باب 41.

جيڪو بيوسن جو خيال رکي ٿو سو مبارڪ آهي، اسان جو پيءُ مصيبت جي ڏينهن ۾ کيس ڇڏائيندو. اسان جو پيءُ سندس حفاظت ڪندو ۽ کيس جيئرو رکندو، ملڪ ۾ هو مبارڪ سڏيو ويندو. تون کيس سندس دشمنن جي مرضيءَ جي حوالي نہ ڏيندين. اسان جو پيءُ کيس بيماريءَ جي بستري تي سنڀاليندو، سندس بيماريءَ ۾ تون کيس مڪمل صحتياب ڪندين.

مون چيو تہ ”اي منهنجا بابا، مون تي رحم ڪر، مون کي شفا ڏي، ڇاڪاڻ تہ مون تنهنجي خلاف گناهه ڪيو آهي.“ منهنجا دشمن منهنجي خلاف بڇڙيون ڳالهيون ڪن ٿا تہ ”هو ڪڏهن مرندو ۽ سندس نالو ڪڏهن ناس ٿيندو؟“ جڏهن ڪو مون کي ڏسڻ ايندو آهي تہ هو خالي ڳالهيون ڪري ٿو، پر پنهنجي دل ۾ بدنامي گڏ ڪري ٿو، پوءِ ٻاهر نڪري اها بدنامي ڦهلائي ٿو.

مون کان نفرت ڪندڙ سڀ گڏجي منهنجي خلاف سرگوشيون ڪن ٿا، اهي منهنجي نقصان جا منصوبا ٺاهين ٿا. ”هن تي هڪ موتمار بلا مڙهي وئي آهي، جتي هو پيل آهي اتان وري نہ اٿندو.“ منهنجو ويجهو دوست بہ، جنهن تي مون ڀروسو ڪيو هو، جنهن منهنجي ماني کاڌي، منهنجي خلاف ٿي پيو آهي. ^a

پر اي منهنجا بابا، تون مون تي رحم ڪر ۽ مون کي اٿار، تہ آءٌ هنن کي بدلو ڏيان. انهيءَ مان آءٌ ڄاڻان ٿو تہ تون مون کان راضي آهين، ڇاڪاڻ تہ منهنجو دشمن مون تي فتح جا نعرا نہ ٿو هڻي. مون لاءِ تہ تون مون کي منهنجي ايمانداريءَ ۾ سنڀالين ٿو، ۽ هميشه لاءِ پنهنجي حضور ۾ بيهاري ٿو.

اسان جو پيءُ ازل کان ابد تائين مبارڪ هجي. آمين ۽ آمين.