مزامیر 41

41 ¹ خوشا به حال کسی که به درماندگان می‌اندیشد؛ پدر ما در روز بلا او را خواهد رهانید. ² پدر ما او را حفظ خواهد کرد و زنده نگاه خواهد داشت؛ او در زمین خجسته خوانده خواهد شد. تو او را تسلیم نخواهی کرد به کام دشمنانش. ³ پدر ما بر بستر بیماری‌اش او را تقویت خواهد کرد؛ در بیماری‌اش او را به تندرستی کامل باز خواهی گرداند.

⁴ و اما من گفتم: «ای پدر من، بر من رحم کن؛ مرا شفا ده، زیرا به تو گناه کرده‌ام.» ⁵ دشمنانم دربارهٔ من به بدی سخن می‌گویند: «کِی خواهد مرد و نامش نابود خواهد شد؟» ⁶ چون کسی به دیدنم می‌آید، سخنان پوچ می‌گوید، حال آنکه در دل خود تهمت می‌اندوزد؛ سپس بیرون می‌رود و آن تهمت را پخش می‌کند.

⁷ همهٔ آنان که از من نفرت دارند، بر ضد من با هم نجوا می‌کنند؛ برای من بدی تدبیر می‌کنند. ⁸ «مرضی مهلک بر او ریخته شده است؛ او دیگر از جایی که خوابیده برنخواهد خاست.» ⁹ حتی دوست صمیمی‌ام که بر او اعتماد داشتم، که نان مرا می‌خورد، بر ضد من برخاسته است. ^a a v9 عیسی این آیه را در شبی که به او خیانت شد نقل کرد و یهودا را همان دوستی معرفی نمود که نان او را خورد و سپس بر ضد او برخاست (یوحنا ۱۳:۱۸).

¹⁰ اما تو، ای پدر من، بر من رحم کن و مرا برخیزان، تا آنان را جزا دهم. ¹¹ از این می‌دانم که تو خشنودی از من: که دشمنم بر من بانگ پیروزی نمی‌زند. ¹² و اما من، تو مرا استوار می‌داری در کمالم، و مرا تا ابد در حضور خود قرار می‌دهی.

¹³ متبارک باد پدر ما، از ازل تا ابد. آمین و آمین.