بیرون کشیده از لجن
برای رهبر سرایندگان. مزموری از داوود.
با رهایی‌ای آغاز می‌شود که پیش‌تر داده شده است: از گِل برکشیده، پاها بر صخره نهاده، سرودی تازه. سپس رو به آینده می‌کند، زیرا اطاعت بیش از قربانی خواسته می‌شود — و همچنان در سختی پایان می‌یابد، با گناهانی بی‌شمار، در حالی که از پدرش می‌خواهد شتاب کند.
40 1با شکیبایی منتظر پدر ما ماندم؛ او به من روی کرد و فریادم را شنید. 2او مرا از چاه هلاکت بیرون کشید، از میان لجن غلیظ؛ پاهایم را بر صخره‌ای نهاد و گام‌هایم را استوار ساخت.
3سرودی تازه در دهانم نهاد، سرود ستایشی برای پدر ما. بسیاری خواهند دید و خواهند ترسید و بر پدر ما توکل خواهند کرد. 4خوشا به حال کسی که پدر ما را پناه خود می‌سازد، و به سوی متکبران روی نمی‌گرداند، به سوی آنان که در پی دروغ می‌دوند.
5بسیارند، ای پدر من، شگفتی‌هایی که به جا آورده‌ای، و اندیشه‌هایت درباره‌ی ما؛ هیچ‌کس را با تو یارای برابری نیست. اگر بخواهم آنها را بازگویم و بیان کنم، از شمار بیرون‌اند. 6قربانی و هدیه را نخواستی، اما گوش‌هایم را گشودی. قربانی سوختنی و قربانی گناه را نطلبیدی. 7آنگاه گفتم: «اینک آمده‌ام—در طومار کتاب درباره‌ی من نوشته شده است.»
8ای پدر من، به انجام اراده‌ات رغبت دارم؛ شریعت تو در دل من است. 9بشارتِ عدالت را در جماعت بزرگ اعلام کرده‌ام؛ لبان خود را نبسته‌ام، ای پدر من، چنان که تو می‌دانی.
10عدالت تو را در دل خود پنهان نکرده‌ام؛ از وفاداری تو و از نجات تو سخن گفته‌ام. محبت عهدی و راستی تو را از جماعت بزرگ پنهان نداشته‌ام. 11ای پدر من، شفقت مهربانانه‌ات را از من دریغ مدار؛ باشد که محبت عهدی و راستی تو همواره مرا نگاه دارند.
12زیرا مصیبت‌های بی‌شمار مرا احاطه کرده‌اند؛ گناهانم بر من چیره شده‌اند و دیگر نمی‌توانم ببینم. آنها از موهای سرم بیشترند، و دلم از من رفته است. 13ای پدر من، تمنا می‌کنم مرا رهایی ده؛ ای پدر من، بشتاب و مرا یاری کن. 14همه‌ی آنان که قصد جانم را دارند شرمسار و رسوا شوند؛ آنان که خواهان هلاکت من‌اند، با ننگ به عقب رانده شوند.
15آنان که به من می‌گویند: «آها! آها!» از شرمِ خود مبهوت شوند. 16اما همه‌ی آنان که تو را می‌جویند در تو شادی و وجد کنند؛ آنان که نجات تو را دوست می‌دارند همواره بگویند: «پدر ما بزرگ است!» 17و اما من، فقیر و نیازمندم؛ باشد که پدرِ حاکمِ مطلق به فکر من باشد. تو مددکار و رهاننده‌ی منی؛ ای پدر من، تأخیر مکن.
