مزامیر 39

39 ¹ گفتم: «راه‌های خود را حفظ خواهم کرد تا با زبانم گناه نکنم؛ بر دهانم لگام خواهم زد، تا زمانی که شریران در اطرافم هستند.» ² گنگ و خاموش بودم؛ حتی از نیکی نیز خاموش ماندم، و درد من فزونی گرفت. ³ دلم در درونم گرم شد؛ چون در آن اندیشیدم، آتش افروخته شد؛ آنگاه به زبان آمدم: ⁴ پایان مرا به من بنما، ای پدرم، و اینکه اندازهٔ روزهایم چیست؛ بگذار بدانم که چه زودگذر هستم.

⁵ بنگر، تو روزهایم را تنها به اندازهٔ چند وجب ساخته‌ای، و طول عمرم در نظر تو هیچ است. به‌راستی هر انسانی جز نَفَسی نیست. سِلاه. ⁶ به‌راستی هر انسانی همچون سایه‌ای رفت‌وآمد می‌کند؛ به‌راستی تمام آشوبش بیهوده است؛ ثروت می‌اندوزد و نمی‌داند چه کسی آن را گرد خواهد آورد. ⁷ و اکنون، ای پدرِ متعال، منتظر چه هستم؟ امید من در توست. ⁸ مرا از همهٔ نافرمانی‌هایم رهایی بخش؛ مرا مایهٔ ریشخند نادان مساز. ⁹ گنگ شده‌ام؛ دهان خود را نمی‌گشایم، زیرا این تو هستی که چنین کرده‌ای. ¹⁰ ضربهٔ خود را از من بردار؛ از زخمِ دستِ تو تلف می‌شوم.

¹¹ با سرزنش‌ها انسان را به‌سبب گناه تأدیب می‌کنی؛ آنچه را عزیز می‌دارد همچون بید می‌خوری؛ به‌راستی هر انسانی جز نَفَسی نیست. سِلاه. ¹² دعای مرا بشنو، ای پدرم، و به فریادم گوش فرا ده؛ از اشک‌هایم چشم مپوش؛ زیرا من نزد تو تنها مسافری هستم، مهمانی همچون همهٔ نیاکانم. ¹³ نگاه خود را از من برگردان، تا بار دیگر لبخند بزنم، پیش از آنکه بروم و دیگر نباشم.