شب‌زنده‌داری خاموشِ داوود
برای رهبر سرایندگان، برای یِدوتون. مزموری از داوود.
داوود کوشید در حالی که شریران نظاره می‌کردند چیزی نگوید، و سکوت درد را بدتر کرد تا آنکه بیرون ریخت. آنچه بیرون می‌آید درخواستی است که پدرش به او نشان دهد زندگی چه کوتاه است — چند وجب، یک نفس — و پیش از رفتنش به او آسودگی دهد.
39 1گفتم: «راه‌های خود را نگاه خواهم داشت تا با زبانم گناه نکنم؛ تا هنگامی که شریران در برابرم هستند، بر دهانِ خود لگام خواهم زد.» 2گنگ و خاموش ماندم؛ حتی از سخنِ نیک نیز لب فروبستم، و دردم شدیدتر شد. 3دلم در درونم گرم شد؛ چون در آن اندیشیدم، آتش شعله‌ور گشت؛ آنگاه به زبان آمدم: 4ای پدرم، پایانم را به من نشان ده، و اینکه اندازهٔ روزهایم چیست؛ بگذار بدانم که چه زودگذرم.
5بنگر، روزهایم را تنها به اندازهٔ چند وجب ساخته‌ای، و عمر من نزد تو هیچ است. به‌راستی هر انسان جز نَفَسی نیست. 6به‌راستی هر انسان همچون سایه‌ای رهسپار است؛ به‌راستی همهٔ تلاطمشان بیهوده است؛ ثروت می‌اندوزد و نمی‌داند چه کسی آن را گرد خواهد آورد. 7و اکنون، ای پدرِ متعال، در انتظارِ چه هستم؟ امیدِ من در توست. 8مرا از همهٔ سرکشی‌هایم رهایی ده؛ مرا موردِ استهزای نادانان مساز. 9گنگ شده‌ام؛ دهانِ خود را نمی‌گشایم، زیرا این تو بوده‌ای که چنین کرده‌ای. 10ضربهٔ خود را از من بردار؛ من از زخمِ دستِ تو تباه می‌شوم.
11با سرزنش‌ها انسان را به‌سببِ گناه تأدیب می‌کنی؛ آنچه را که او گرامی می‌دارد، همچون بید می‌خوری؛ به‌راستی هر انسان جز نَفَسی نیست. 12ای پدرم، دعایم را بشنو و به فریادم گوش فرا ده؛ از اشک‌هایم روی مگردان؛ زیرا من نزد تو تنها رهگذری هستم، مهمانی همچون همهٔ نیاکانم. 13نگاهت را از من بازگردان، تا بار دیگر لبخند زنم، پیش از آنکه رخت بربندم و دیگر نباشم.
