مزامیر 38

38 ¹ای پدرِ من، در خشمِ خود مرا توبیخ مکن، و در غضبِ خویش مرا تأدیب منما. ²زیرا تیرهایت در من عمیق فرو رفته، و دستت بر من سنگین فرود آمده است. ³به‌سببِ خشمِ تو در بدنم تندرستی نیست؛ به‌سببِ گناهم در استخوان‌هایم سلامتی نمانده است.

⁴زیرا گناهانم از سرم گذشته‌اند؛ همچون باری گران، برایم بیش از حدِ توان سنگین‌اند. ⁵زخم‌هایم بویناک و چرکین شده‌اند، به‌سببِ حماقتِ من. ⁶خمیده و سخت سرافکنده گشته‌ام؛ تمامِ روز نوحه‌کنان به‌سر می‌برم. ⁷زیرا پهلوهایم در آتش می‌سوزند، و در تنم سلامتی نمانده است.

⁸بی‌حس و به‌کلّی درهم‌شکسته‌ام؛ از آشفتگیِ دلم ناله می‌کنم. ⁹ای پدرِ حاکمِ من، تمامِ اشتیاقم در برابرِ توست، و آهم از تو پنهان نیست. ¹⁰دلم می‌تپد، توانم از من رفته است؛ حتی نورِ چشمانم نیز از من رخت بربسته است. ¹¹دوستان و همراهانم از رنجِ من کناره می‌گیرند، و نزدیک‌ترین خویشانم دور می‌ایستند.

¹²آنان که در پیِ جانم هستند دام می‌گسترانند؛ آنان که خواهانِ آسیبِ من‌اند سخن از هلاکت می‌گویند و تمامِ روز فریب می‌اندیشند. ¹³اما من همچون مردی کَرَم که نمی‌شنود، همچون کسی که سخن نمی‌تواند گفت و دهانِ خود را نمی‌گشاید. ¹⁴همچون مردی گشته‌ام که نمی‌شنود، که در دهانش پاسخی نیست. ¹⁵اما ای پدرِ من، من چشم‌به‌راهِ توام؛ تو خود پاسخ خواهی داد، ای پدرِ حاکمِ من.

¹⁶زیرا گفتم: «مباد که هرگز بر من شادی کنند، آنان که چون پایم بلغزد بر من فخر می‌فروشند.» ¹⁷زیرا آمادهٔ افتادنم، و دردم پیوسته پیشِ روی من است. ¹⁸به تقصیرِ خود اعتراف می‌کنم؛ از گناهِ خویش پریشانم. ¹⁹اما دشمنانم پرتوان و نیرومندند، و بسیارند آنان که بی‌سبب از من نفرت دارند.

²⁰آنان که نیکی را به بدی پاسخ می‌دهند، بر من تهمت می‌زنند، زیرا من در پیِ نیکویی هستم. ²¹ای پدرِ من، مرا وامگذار؛ ای پدرِ من، از من دور مایست. ²²به یاریِ من بشتاب، ای پدرِ حاکمِ من، ای نجاتِ من.