እቲ ንድኻ ዝሪኢ

ንመዘምራን ኣውራ። መዝሙር ዳዊት።

ኣብ ዓራት ሕማም ዝግበር ፀሎት፥ ኣብ ተስፋ ዝተመርኰሰ፦ ኣቦና ነቲ ንድኻ ዝሓስበሉ ይድግፎ። ዝመፁ ሓሜት ኣኪቦም ናብ ደገ ወፂኦም ይነዝሕዎ፤ ፀላእቲ ኸዓ መዓስ ከም ዝመውት ይፅብፅቡ። እቲ ዝበርትዐ ማህረምቲ ግና፥ እቲ እንጀራኡ ዝበልዐ ዝኣመኖ ፈታዊ እዩ።

ምዕራፍ 41።

ነቲ ድኻ ዝሓስበሉ ብፁእ እዩ፤ ኣቦና ብመዓልቲ መከራ ኼናግፎ እዩ። ኣቦና ኺሕልዎን ብህይወት ከዓ ኼንብሮን እዩ፤ ኣብ ምድሪ ብፁእ ክብሃል እዩ። ንስኻ ናብ ፍቓድ ፀላእቱ ኣሕሊፍካ ኣይትህቦን ኢኻ። ኣቦና ኣብ ዓራት ሕማሙ ኺድግፎ እዩ፤ ኣብ ሕማሙ ናብ ምሉእ ጥዕና ክትመልሶ ኢኻ።

ኣነ ድማ ከምዙይ በልኩ፦ “ኦ ኣቦይ፥ መሓረኒ፤ ንኣኻ በዲለ እየ እሞ ኣሕውየኒ።” ፀላእተይ ብዛዕባይ ክፉእ ይዛረቡ፦ “መዓስ ኪመውት እዩ፥ ስሙኸ መዓስ ኪጠፍእ እዩ?” ሓደ ኺሪኣኒ ምስ መፀ፥ ከንቱ ቃላት ይዛረብ፤ ኣብ ልቡ ግና ሓሜት ይእክብ፤ ሽዑ ወፂኡ ነቲ ሓሜት ይነዝሕ።

እቶም ዝፀልኡኒ ዅሎም ኣንፃረይ ብሓባር ይሕሹዅሹዅ፤ ክፉእ ከዓ ይሓስቡለይ። “ናይ ሞት ነገር ኣብ ልዕሊኡ ፈሲሱ ኣሎ፤ ካብቲ ዝደቀሰሉ ድማ ዳግም ኣይክትስእን እዩ።” ዝኣመንክዎ ናይ ቀረባ ፈታዊየይ እኳ፥ እቲ እንጀራይ ዝበልዐ፥ ኣባይ ተንስአ። ^a

ንስኻ ግና፥ ኦ ኣቦይ፥ መሓረኒ ኣተስአኒ፤ ምእንቲ ኽፈድዮም። ፀላእየይ ኣብ ልዕለይ ዕልል ስለ ዘይብል፥ ብኣይ ከም እትሕጐስ በዙይ እፈልጥ ኣለኹ። ኣነ ግና፥ ብቕንዕናይ ትድግፈኒ፤ ኣብ ቅድሜኻ ድማ ንዘለኣለም ተቐውመኒ።

ኣቦና ካብ ዘለኣለም ክሳዕ ዘለኣለም ቡሩኽ ይኹን። ኣሜን ኣሜን።