ካብ ጭቃ ዝተልዓለ

ንመራሕ ዜማ። መዝሙር ዳዊት።

ብዝተዋህበ ምድሓን ይኸፍት፦ ካብ ጭቃ ተልዒሉ፥ ኣእጋሩ ኣብ ከውሒ ተነቢሩ፥ ሓድሽ መዝሙር። ሽዑ ናብ ቅድሚት ይምለስ፥ ምእዛዝ ካብ መስዋእቲ ንላዕሊ ይድለ እዩ እሞ — ገና ኣብ መከራ፥ ካብ ቍፅሪ ንላዕሊ ሓጢኣት እናሃለዎ፥ ኣቦኡ ክቕልጥፍ እናለመነ ይውዳእ።

ምዕራፍ 40።

ንኣቦና ብትዕግስቲ ተፀቤኽዎ፤ ናባይ ከዓ ግልፅ ኢሉ ጥርዐይ ሰምዐ። ካብ ጕድጓድ ጥፍኣት፥ ካብቲ ፀፊፍ ጭቃ ኣልዓለኒ፤ ኣእጋረይ ኣብ ከውሒ ኣቖመ፥ ስጕምተይ ኣፅንዐ።

ሓድሽ መዝሙር፥ ንኣቦና ዝኸውን ናይ ምስጋና መዝሙር ኣብ ኣፈይ ኣንበረ። ብዙሓት ርእዮም ክፈርሑ እዮም፥ ብኣቦናውን ክእመኑ እዮም። ንኣቦና ትውክልቱ ዝገብር፥ ናብ ዕቡያት፥ ናብቶም ደድሕሪ ሓሶት ዝስዕቡ ዘይምለስ ሰብ ብፁእ እዩ።

ኦ ኣቦይ፥ እቲ ዝገበርካዮ ተኣምራት ብዙሕ እዩ፥ ናባና ዘሎ ሓሳባትካውን ብዙሕ እዩ፤ ዝመዓራረየካ የለን። ተዛሪበ ክነግሮ እንተ ዝብል፥ ካብ ዝቝፀር ንላዕሊ ብዙሓት እዮም። መስዋእትን መባእን ኣይደለኻን፥ ንስኻ ግና ኣእዛነይ ከፈትካለይ። ዚሑር መስዋእትን መስዋእቲ ሓጢኣትን ኣይሓተትካን። ሽዑ ኣነ ከምዙይ በልኩ፦ “እንሆ መፂአ ኣለኹ፤ ኣብ ጥቕሊ መፅሓፍ ብዛዕባይ ተፀሒፉ ኣሎ።”

ኦ ኣቦይ፥ ፍቓድካ ምግባር ደስ ይብለኒ፤ ሕግኻ ኣብ ውሽጢ ልበይ እዩ። ኣብ ዓብዪ ጉባኤ ብስራት ፅድቂ ኣበስርኩ፤ ኦ ኣቦይ፥ ንስኻ ኸም እትፈልጥ፥ ከናፍረይ ኣይዓፀኽዎን።

ፅድቅኻ ኣብ ውሽጢ ልበይ ኣይሓባእኽዎን፤ ብዛዕባ ሓቅነትካን ምድሓንካን ተዛረብኩ። ምሕረትካን ሓቅኻ ካብ ዓብዪ ጉባኤ ኣይኸወልኩን። ኦ ኣቦይ፥ ርህራሄኻ ኣይትኽልኣኒ፤ ምሕረትካን ሓቅኻ ኵልሻዕ ይሓልዉኒ።

ዘይቝፀር መከራ ኸቢቡኒ እዩ እሞ፤ ሓጢኣተይ ረኸቡኒ፥ ክርኢ ኣይከኣልኩን። ካብ ፀጕሪ ርእሰይ በዚሖም፥ ልበይውን ሓደገኒ። ኦ ኣቦይ፥ በጃኻ ኣናግፈኒ፤ ኦ ኣቦይ፥ ቀልጢፍካ ርዳኣኒ። ህይወተይ ክወስዱ ዝደልዩ ዅሎም ይሕፈሩን ይተዋረዱን፤ ጥፍኣተይ ዝደልዩ ብውርደት ንድሕሪት ይመለሱ።

እቶም “ኣሰይ! ኣሰይ!” ዝብሉኒ፥ በቲ ሕፍረቶም ይስደምሙ። ኵሎም እቶም ዝደልዩኻ ግና ብኣኻ ይተሓጐሱን ደስ ይበሎም፤ እቶም ምድሓንካ ዘፍቅሩ ኵልሻዕ “ኣቦና ዓብዪ እዩ!” ይበሉ። ኣነስ ድኻን ፅጉምን እየ፤ ጐይታ ኣቦ ይሕሰበለይ። ንስኻ ረዳእየይን መናገፍየይን ኢኻ፤ ኦ ኣቦይ፥ ኣይትደንጒ።