An Ɗauko daga Cikin Laka

Don mai bi da waƙa. Zaburar Dawuda.

Yana farawa da ceton da aka riga aka bayar: an ɗaga shi daga laka, an kafa ƙafafunsa a kan dutse, sabuwar waƙa. Sa'an nan ya juya gaba, da yake biyayya ake so fiye da hadaya — ya kuma ƙare har yanzu cikin wahala, zunubai fiye da ƙirgawa, yana roƙon Ubansa ya yi sauri.

Babi na 40.

Da haƙuri na jira Ubanmu; ya juyo gare ni ya kuma ji kukana. Ya ɗauke ni daga cikin rami na halaka, daga cikin laka mai kauri; ya kafa ƙafafuna a kan dutse, ya tabbatar da sawuna.

Ya sa sabuwar waƙa a bakina, waƙar yabo ga Ubanmu. Mutane da yawa za su gani su kuma ji tsoro, su kuma dogara ga Ubanmu. Mai albarka ne wanda ya mai da Ubanmu abin dogararsa, wanda ba ya juyawa ga masu girman kai, ga waɗanda suke bin ƙarya.

Masu yawa ne, ya Ubana, abubuwan banmamaki da ka yi, da kuma tunaninka game da mu; babu mai kama da kai. Da zan furta in kuma faɗe su, sun fi yawa da ba za a ƙidaya ba. Hadaya da sadaka ba ka so ba, amma ka buɗe kunnuwana. Hadaya ta ƙonawa da hadaya ta zunubi ba ka bukata ba. Sa'an nan na ce, “Ga ni nan, na zo—a cikin naɗaɗɗen littafi an rubuta game da ni.”

Ina marmarin yin nufinka, ya Ubana; dokarka tana cikin zuciyata. Na yi shelar bishara ta adalci a cikin babban taro; ban rufe leɓunana ba, ya Ubana, kamar yadda ka sani.

Ban ɓoye adalcinka cikin zuciyata ba; na yi magana a kan amincinka da cetonka. Ban ɓoye madawwamiyar ƙaunarka da gaskiyarka ga babban taro ba. Kada ka hana jinƙanka mai taushi daga gare ni, ya Ubana; bari madawwamiyar ƙaunarka da gaskiyarka su kiyaye ni kullum.

Gama masifu marasa iyaka sun kewaye ni; zunubaina sun cim mini, har ba na iya gani. Sun fi gashin kaina yawa, zuciyata kuma ta karai. Ina roƙonka, ya Ubana, ka cece ni; ya Ubana, ka yi hanzari ka taimake ni. Bari dukan masu neman raina su sha kunya su kuma wulakantu; bari waɗanda suke marmarin hallakata su juya da baya cikin kunya.

Bari waɗanda suke ce mini, “Yauwa! Yauwa!” su firgita saboda kunyar kansu. Amma bari dukan masu nemanka su yi murna su kuma yi farin ciki da kai; bari waɗanda suke ƙaunar cetonka su riƙa cewa kullum, “Ubanmu mai girma ne!” Amma ni, matalauci ne ni, mai bukata kuma; bari Uba Mai Iko Duka ya tuna da ni. Kai ne taimakona da mai cetona; kada ka yi jinkiri, ya Ubana.