Zaman Shiru na Dawuda

Ga shugaban mawaƙa, ga Yedutun. Zabura ta Dawuda.

Dawuda ya yi ƙoƙari kada ya ce kome alhali mugaye suna kallo, shirun kuwa ya ƙara azabar har ta fashe waje. Abin da ya fito roƙo ne Ubansa ya nuna masa yadda rai gajere yake — 'yan inci kaɗan, numfashi — da kuma hutu kafin ya tafi.

Babi na 39.

Na ce, “Zan lura da hanyoyina domin kada in yi zunubi da harshena; zan sa takunkumi a bakina muddin mugaye suna kewaye da ni.” Na yi shiru, ban ce kome ba; na yi shiru har ma a kan abu mai kyau, radadina kuwa ya ƙaru. Zuciyata ta yi zafi a cikina; yayinda nake tunani a kai, sai wuta ta ƙuna; sa'an nan na yi magana: Ka nuna mini ƙarshena, ya Ubana, da yadda yawan kwanakina yake; ka sa in san yadda nake saurin wucewa.

Duba, ka sa kwanakina su zama gajeru kamar tafin hannu, rayuwata kuma ba kome ba ce a gare ka. Lalle kowane mutum numfashi ne kawai. Lalle kowane mutum yana tafiya kamar inuwa; lalle dukan hargitsinsu a banza ne; yana tara dukiya amma bai san wa zai tara ta ba. To yanzu, ya Ubana Mai Iko Duka, me nake jira? Begena yana gare ka. Ka cece ni daga dukan tawayena; kada ka mai da ni abin reni ga wawa. Na yi shiru; ba na buɗe bakina, gama kai ne ka yi haka. Ka kawar da bulalarka daga gare ni; dukan hannunka ya cinye ni.

Da tsautawa kakan hori mutum saboda zunubi; kakan cinye abin da yake ƙauna kamar asu; lalle kowane mutum numfashi ne kawai. Ka ji addu'ata, ya Ubana, ka saurari kukata; kada ka ƙyale hawayena; gama ni matafiyi ne kawai tare da kai, baƙo kamar dukan kakannina. Ka kau da kanka daga gare ni, domin in sāke yin murmushi, kafin in rabu da duniya in ƙare.