Dovudning sukutdagi intizori
Nagʻmachilar boshligʻiga. Yedutun uchun. Dovudning zaburi.
Yovuzlar kuzatib turganda Dovud hech narsa demaslikka urindi, sukunat esa og'riqni yorilib chiqqunicha kuchaytirdi. Chiqqan narsa — Otasidan hayot qanchalik qisqa ekanini ko'rsatishini so'rash — bir necha qarich, bir nafas — va ketishidan oldin yengillik.
39 1Men dedim: “Tilim bilan gunoh qilmaslik uchun yoʻllarimni qoʻriqlayman; atrofimda fosiqlar boʻlar ekan, ogʻzimga yugan solib turaman.” 2Men soqov va jim edim; hatto yaxshi narsalar haqida ham sukut saqladim, dardim esa battar kuchaydi. 3Ichimda yuragim qizib ketdi; bu haqda oʻylaganimda, olov yondi; shunda men gapira boshladim: 4Otam, hayotimning soʻngini menga koʻrsatgin, kunlarim oʻlchovi qanchaligini ham; qanchalik oʻtkinchi ekanimni bildirgin.
5Mana, Sen kunlarimni atigi bir necha qarich qilib qoʻyibsan, umrim esa Sening oldingda hechdir. Darhaqiqat, har bir inson bir nafas, xolos. 6Darhaqiqat, har bir inson soya kabi kezib yuradi; albatta, ularning barcha ovorasi behuda; u boylik toʻplaydi-yu, kim uni yigʻib olishini bilmaydi. 7Endi, ey Hukmron Otam, nimani kutaman? Umidim Sendadir. 8Barcha isyonlarimdan meni xalos etgin; meni nodonning masxarasiga qoldirmagin. 9Men soqovman; ogʻzimni ochmayman, chunki buni qilgan Sensan. 10Zarbangni mendan olib tashlagin; qoʻling zarbasidan tugab bormoqdaman.
11Sen insonni gunohi uchun tanbehlar bilan jazolaysan; uning qadrlagan narsasini kuya kabi yeb bitirasan; darhaqiqat, har bir inson shunchaki bir nafas. 12Otam, duoimni eshitgin, nolamga quloq solgin; koʻz yoshlarimga befarq qolmagin; chunki men Sening oldingda faqat bir yoʻlovchiman, ota-bobolarim kabi bir mehmonman. 13Mendan nazaringni olgin, toki ketib, yoʻq boʻlib ketishimdan oldin yana tabassum qila olay.