Jempena Daud

Kanggo pamingpin kawih, kanggo Yedutun. Jabur anggitan Daud.

Daud nyobaan teu nyarita naon-naon bari jalma-jalma jahat ningali, sarta jempé éta ngajadikeun nyerina beuki parah nepi ka ngabudal kaluar. Anu kaluar téh hiji paménta supaya Ramana nuduhkeun ka anjeunna sabaraha pondokna hirup — sababaraha jeungkal, sakadar napas — jeung kalonggaran saméméh anjeunna indit.

Pasal 39.

Ceuk abdi, “Abdi rek ngajaga lampah abdi, supaya ulah migawe dosa ku letah; abdi rek ngabarengkep baham abdi, salila jalma jahat aya di sakuriling abdi.” Abdi jempe teu nyarita; dalah perkara anu hade oge henteu ku abdi diucapkeun, nya kanyeri abdi beuki rosa. Hate abdi karasa panas di jero; sabot dipikir-pikir, seuneuna beuki ngagedur; tuluy abdi unjukan: Pintonkeun ka abdi tungtung umur abdi, nun Ama, sareng sabaraha wates lilana umur abdi teh; mugi abdi terang kumaha gancangna abdi sirna.

Tingal, umur abdi ku Gusti dijadikeun ngan sawatara kilan panjangna, sareng umur hirup abdi teu aya hartosna di payuneun Gusti. Saestuna unggal jalma teh ngan saukur ambekan. Saestuna unggal jalma ngumbara teh ibarat kalangkang; saestuna sagala kariweuhna taya gunana; nimbun-nimbun banda, tapi teu nyaho saha nu bakal ngumpulkeunana. Ayeuna, nun Ama nu Maha Kawasa, naon deui anu didago-dago ku abdi? Pangharepan abdi mung ka Gusti. Luputkeun abdi tina sagala kadorakaan abdi; ulah ngantep abdi jadi bahan moyok jalma gejul. Abdi ngabetem jempe; baham abdi henteu dibuka, karana Gusti anu midamel sadayana ieu. Candak panyiksa Gusti ti abdi; abdi parantos lastari ku teunggeulan panangan Gusti.

Ku teguran Gusti ngawarah jalma lantaran dosana; barang nu dipikameumeutna ku Gusti dibasmi lir ku geget; saestuna unggal jalma teh ngan saukur ambekan. Dangukeun paneda abdi, nun Ama, sareng rungukeun panyeurit abdi; ulah teu malire kana cipanon abdi; karana abdi mung jalma ngumbara sareng Gusti, semah sapertos sadaya karuhun abdi. Palingkeun paningal Gusti ti abdi, supados abdi tiasa marahmay deui, samemeh abdi mantun teu aya deui.