زبور 39 FHB Father's Heart Bible™

39 ¹مون چيو تہ ”آءٌ پنهنجن واٽن جي نگهباني ڪندس تہ جيئن پنهنجي زبان سان گناهه نہ ڪريان؛ آءٌ پنهنجي وات تي لغام رکندس، جيستائين بدڪار منهنجي آس پاس آهن.“ ²آءٌ گونگو ۽ خاموش رهيس؛ ڀلائيءَ جي ڳالهين تي بہ چپ رهيس، ۽ منهنجو ڏک وڌي ويو. ³منهنجي دل منهنجي اندر ۾ گرم ٿي وئي؛ جڏهن مون ان بابت سوچيو، تڏهن باھ ڀڙڪي اٿي؛ پوءِ مون ڳالهايو: ⁴مون کي منهنجي پڄاڻي ڏيکار، اي منهنجا بابا، ۽ منهنجن ڏينهن جو ماپو ڪهڙو آهي؛ مون کي ڄاڻ ڏي تہ آءٌ ڪيترو فاني آهيان.

⁵ڏس، تو منهنجا ڏينهن فقط ڪجهه آڱريون ڊگها ڪيا آهن، ۽ منهنجي حياتي تو آڏو ڪجهه بہ ناهي. بيشڪ هر ماڻهو رڳو هڪ ساھ آهي. ⁶بيشڪ هر ماڻهو پاڇي وانگر هلي ٿو؛ بيشڪ سندس سموري هلچل بيڪار آهي؛ هو دولت گڏ ڪري ٿو، پر نہ ٿو ڄاڻي تہ ان کي ڪير سميٽيندو. ⁷هاڻي، اي مالڪ بابا، آءٌ ڪنهن شيءِ جو انتظار ڪريان ٿو؟ منهنجي اميد تو ۾ آهي. ⁸مون کي منهنجن سڀني بغاوتن کان ڇڏاءِ؛ مون کي بيوقوف جي ٺٺولي جو نشانو نہ بڻاءِ. ⁹آءٌ گونگو آهيان؛ پنهنجو وات نہ ٿو کوليان، ڇاڪاڻ تہ اهو تو ئي ڪيو آهي. ¹⁰پنهنجو ڌڪ مون کان هٽاءِ؛ آءٌ تنهنجي هٿ جي مار کان ختم ٿي رهيو آهيان.

¹¹تون ملامتن سان ماڻهوءَ کي گناهه جي ڪري ادب سيکارين ٿو؛ سندس پياري شيءِ کي ڪيڙي وانگر کائي ڇڏين ٿو؛ بيشڪ هر ماڻهو رڳو هڪ ساھ آهي. ¹²اي منهنجا بابا، منهنجي دعا ٻڌ، ۽ منهنجي رڙ ڏانهن ڪن ڏي؛ منهنجن ڳوڙهن کان اکيون نہ ڦيراءِ؛ ڇاڪاڻ تہ آءٌ تو وٽ رڳو مسافر آهيان، پنهنجن سڀني ابن ڏاڏن وانگر هڪ مهمان. ¹³پنهنجي نظر مون کان هٽاءِ تہ جيئن آءٌ وري کلي سگھان، ان کان اڳ جو آءٌ هليو وڃان ۽ نہ رهان.